Maatjes tegen de eenzaamheid | column

De (inter)nationale themaweken, -dagen en zelfs -maanden vliegen ons weer om de oren. 4 oktober start de week van de eenzaamheid, op diezelfde datum is het Diversiteitsdag en gedurende deze hele maand worden de bijdragen van zwarte mensen aan de Nederlandse maatschappij gevierd.

Ik vind het mooi, zo’n speciale dag/week/maand. Voor de media kan het een aanleiding zijn om weer eens bij bepaalde zaken stil te staan; voor onszelf een reminder om in actie te komen. En als het even kan structureel. Dus net iets langer dan alleen die dag, week of maand. Wie de schoen past, trekke hem aan. En dat doe ik dus bij dezen.

Jarenlang was ik bezoekvrijwilliger voor een stichting die kwetsbare mensen uit hun isolement poogde te halen. Ik denk dat ik in totaal een stuk of zeven ’maatjes’ heb gehad. (Ben geen fan van deze term, maar zo werden de vrijwilligers en deelnemers die aan elkaar werden gelinkt nu eenmaal genoemd.) Vrouwen – in mijn geval – wier niet meer dan menselijke behoefte aan contact bemoeilijkt werd door de emotionele, psychische, fysieke en/of financiële problemen waarmee ze moesten dealen. Om de week planden we een thuisbezoekje of theedate. We dronken dan wat en spraken een beetje, waarbij we een inkijkje kregen in elkaars leven.

Vooral met C. had ik een bijzondere band. Toen onze contacttermijn was verstreken bleven we ’bezoekvriendinnen’, buiten de stichting om. De gehele coronatijd wandelden we met een meeneemkoffie in de hand in een naburig stadspark. In die periode kreeg ik steeds meer bewondering voor haar vermogen om te kunnen genieten van kleine dingen, ook al viel het leven haar bij vlagen onnoemelijk zwaar. Van de ene op de andere dag verwaterde ons contact. Schijnbaar zonder reden – net als in een ’echte’ vriendschap weleens gebeurt.

Inmiddels hebben we elkaar al een eeuwigheid niet gezien of gesproken. En om eerlijk te zijn heb ik ook amper meer aan haar gedacht. Tot eergisteren. Ik klapte mijn laptop open en mijn blik bleef hangen op de oproep van een mij onbekende vrijwilligersorganisatie. ’Maatjes gezocht’ flitste op het scherm voorbij. Ik ga zo dus even C. bellen. Benieuwd hoe ze opneemt. Hopelijk als vanouds met de woorden: ’Hallo lieverd, met mij’.

Meer nieuws uit Opinie-Column

Net Binnen

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.