Freddy ’the Energizer’ van der Meij liep een pad van ruim 4000 kilometer van het zuiden naar het noorden van de VS: ’Mijn reis bestaat uit 26 vakanties’

Freddy van der Meij kan het iedereen aanraden om een paar weken ’de trail op te gaan’. „Al is het maar op het Pieterpad.”© Eigen foto’s

Justin Hendriks
Katwijk

Wanneer hij zich op Nederlandse bodem bevindt, noemt men hem Fred van der Meij, maar wanneer de fanatieke hiker uit Katwijk zijn wandelschoenen aandoet, verandert hij in ’Freddy the Energizer’.

Van der Meij heeft de Pacific Crest Trail, een wandeltocht van 4.268km, net afgerond. Hij is inmiddels teruggevlogen naar het Californische San Diego, waarvandaan hij vol geluk en trots vertelt over het avontuur dat hem van de zuidelijke naar de noordelijke grens van de Verenigde Staten bracht.

De wandeltocht duurde zes maanden. „Als je écht graag wilt, dan kan die ook in vier maanden”, vertelt Van der Meij. „Maar dan ben je echt aan het werk. Dat moet je niet willen.”

Vakanties

De afstand van meer dan vierduizend kilometer deelt hij op in 26 ’vakanties’. „Zo moet je het ook echt bekijken”, vervolgt hij. Die duur van die vakanties bepaalt hij aan de hand van de afstand die tussen de dorpen zit. „Een afstand van honderd kilometer verspreid ik over vier dagen.” Als Van der Meij dan bij een ’trailhead’, het einde van een tocht komt, lift hij naar het dichtstbijzijnde stukje bewoonde wereld om een hapje te eten en weer inkopen te doen voor het volgende deel van de reis. „Een hamburger of een pizza gaat er dan wel in. Zo’n maaltijd na een periode van vier à vijf dagen kamperen is voor mij dan het einde van 1 van die 26 vakanties.”

Voor Van der Meij begint de dag met het uitstippelen van een route. „In de app kun je zien waar in de buurt er kampeerplekken zijn met stromend water. Wanneer je die gevonden hebt, bepaal ik een dagdoel voor mezelf: bijvoorbeeld dertig kilometer lopen vandaag.” Streng voor zichzelf is Van der Meij daar niet in. „Na twintig kilometer lopen kijk ik hoe ik me voel. Soms ben ik al op zo’n mooie plek dat ik besluit om eerder te stoppen. Maar het kan ook zomaar voorkomen dat de kampeerplek waar ik op navigeer me tegenvalt en dan veertig, in plaats van dertig kilometer loop. Het is dus een globaal plan, waar ik me niet honderd procent aan hoef te houden.”

Pittig

Ondanks de enorme afstand is de trail volgens Van der Meij relatief makkelijk te bewandelen. Maar wie een mooie geasfalteerde route verwacht, komt van een koude kermis thuis. „Het is heel rotsig, dus met zwakke enkeltjes is het best pittig in het begin. En het gaat natuurlijk omhoog en naar beneden. Je bent altijd op minimaal achtduizend voet (ongeveer 2,5 kilometer) hoogte. Bij de tienduizend voet (3 kilometer hoogte) voelt het alsof je de laatste treden van een hoge trap aan het belopen bent. Je bent niet buiten adem, maar je hebt gewoon geen kracht meer. Dat is heel raar, want je voelt je gewoon prima. Dat is iets waar wij als laaglanders best even aan moeten wennen.”

Zijn bijnaam, Freddy the Energizer, heeft hij gekregen toen hij de eerste keer deze Pacific Crest Trail liep. Hij heeft de naam te danken aan zijn enthousiaste en hyperactieve overkomen bij zijn medewandelaars. Hij kan zich dan ook wel vinden in de naam Energizer. „Het past bij me, want als ik iets leuk vind ben ik ’all over the place’. Ik ben altijd positief en zelden moe. Iedere ochtend zit ik om 4 uur al aan de koffie. En als iets tegenzit zal ik het koppie niet snel laten hangen.” Zijn eerdere tocht door de States kon hij door hevige sneeuwval toen echter niet afmaken. Nu is dat wel gelukt.

Simpelheid

Maar waarom haalt Freddy the Energizer zoveel lol uit de trail? „Er zijn hier geen auto’s en geen fietsers. De enige mensen die je tegenkomt zijn mensen die hetzelfde doen als jij. Zo kun je uren praten over schoenen en andere ’gear’.” De simpelheid maakt hiken volgens hem ook mooi. „Je loopt en de enige vragen die je jezelf hoeft te stellen zijn ’Waar ga ik slapen?’ en ’Waar is het water?’. Geen gezeur over hoe laat ga ik dit en hoelaat ga ik dat. Er is geen haast. De trail gaat ook niet om kilometers, maar om de mensen. Je beleeft dit avontuur samen met je medewandelaars. Als je op de berg staat kun je wel een foto maken van het uitzicht, maar ik wil liever een foto van jou en mij daarop. Want dat is wat ik ga onthouden. Dat uitzicht kan ik online ook wel terugvinden, maar de momenten met elkaar niet meer. Het ploeteren met elkaar maakt de trail juist bijzonder. Het aantal kilometers klinkt voor een buitenstaander misschien imposant, maar de connectie met de mensen en de natuur maakt de trail zo fantastisch.”

„De hectiek en de agenda die ik in Nederland heb, benauwt me wel een beetje”, geeft Van der Meij eerlijk toe. „Dus ik heb altijd wel een beetje heimwee naar de simpelheid van het wandelen. Alle ruis in je hoofd verdwijnt dan direct. En wanneer je weer in Nederland bent is die al snel weer terug. Maar het ergste gevoel is de connectie met de medewandelaars die je mist in Nederland. Als je thuis over de trail vertelt is dat voor vijf minuten interessant, terwijl je tijdens de tocht wel uren over over rivieroversteken, het sneeuwploeteren en het beklimmen van bergen kan praten. Je moet het gewoon meemaken om het te snappen.”

Fred van der Meij: ,,Bij de tienduizend voet voelt het alsof je de laatste treden v’’an een hoge trap aan het belopen bent.’’

Van der Meij kan het dan ook iedereen aanraden om een paar weken ’de trail op te gaan’. „Al is het maar op het Pieterpad.”

Meer nieuws uit Duin- en Bollenstreek

Net Binnen

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.