Het is altijd bijzonder als twee werelden samenkomen | column

Haroon Ali

Mijn Pakistaanse kant komt vaak onverwachts om de hoek kijken. Arooj Aftab maakte volgens ’de Volkskrant’ het beste album van 2021, getiteld ’Vulture Prince’, waarbij ze ’eeuwenoude soefipoëzie bewerkte tot zeven hallucinante muziekstukken’. Arooj is ook de eerste Pakistaanse vrouw die een Grammy won. Maar ik kende haar niet, gek genoeg, tot nota bene een Nederlandse vriend me meevroeg naar haar concert in Paradiso.

Terwijl ik een slok nam van mijn gin-tonic, vroeg ik me af of het wel gepast was om alcohol te drinken bij deze spirituele muziek. Maar Arooj kwam zelf met een zonnebril het podium op, omdat ze een kater had. „Ik heb gisteren te veel biertjes gedronken.”

Op een tafeltje naast haar stond ook een fles rode wijn, met een wijnglas, waar ze aan het einde van de show van nipte. Dat doet ze wel vaker bij optredens, fluisterde de vriend met een glimlach.

Ik dacht aan een Pakistaanse reisgenoot, die knetterstoned de geboortedag van de profeet Mohammed vierde, maar klaagde dat moslims in het Westen alcohol drinken om zich decadent te voelen. Hij zou Arooj, die in de VS woont, daar vast onder scharen. Een andere Pakistaanse kennis, die ik ook in mijn boek ’Half’ beschreef, gebruikte juist geestverruimende middelen om dichter tot Allah te komen. „We nemen LSD en bestuderen dan kalligrafie.”

Arooj zong loepzuiver in Paradiso, met engelachtige uithalen tegen de achtergrond van een neonverlichte poptempel. Ik sloot mijn ogen en kwam in hogere sferen. Maar de zangeres leek haar hemelse talent te downplayen, tijdens droogkomische intermezzo’s. „Iedereen noemt dit altijd mystieke muziek, maar eigenlijk gaat het gewoon over liefde – en waarom love sucks. Ik ga richting de veertig, dus veel van mijn vrienden liggen nu in scheiding.”

Het blijft fascinerend hoe mensen een persoonlijke draai geven aan cultuur, traditie en geloof, en van oude lapjes stof een prachtige nieuwe quilt maken. Daarom was ik ook vereerd toen ik werd gevraagd als ceremoniemeester voor een bijzonder huwelijk. De Nederlandse vriend die me meenam naar het concert trouwde met zijn islamitische verloofde, die Zuid-Aziatische wortels heeft en in verschillende landen opgroeide.

Hoewel de verbintenis niet zonder uitdagingen was, lukte het om hun werelden respectvol te verenigen. De voorganger in de ceremonie sprak Urdu, Arabisch, Engels én Nederlands, en kon de islamitische gebeden dus goed vertalen. Er werden geen curry’s geserveerd, maar fusiongerechten uit alle werelddelen. De vrouwelijke sitarspeler stopte westerse pophits in een klassiek jasje. Het was een dry wedding, maar iedereen was high on love.

Ik voelde me op mijn gemak tussen de gasten uit Iran en Egypte, tussen de Britse Pakistanen en westerlingen die waren opgegroeid in het Midden-Oosten. Aan tafel deelden we verhalen over culturele verwarring, gedoe met familie en de restricties die we omzeilden.

We zoeken allemaal naar een balans tussen traditie en moderniteit, tussen vrijheid en verbondenheid. Maar in die culturele kruisbestuiving voel ik me het meeste thuis.

Meer nieuws uit Opinie-Column

Net Binnen

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.