De weg naar Ter Apel wordt steeds korter | column

Jan-Kees Emmer

Wat leven we toch in een fantastisch land. Een land waarbij de regering haar eigen verzet heeft georganiseerd en nog financiert ook. Zo kan het gebeuren dat je als kabinet een rem zet op de instroom van asielzoekers en dat je vervolgens bij de rechter wordt teruggefloten als gevolg van een procedure die is betaald door Vluchtelingenwerk. Een organisatie die jaarlijks 70 miljoen euro aan subsidie ontvangt. Kan het gekker?

Van regeren komt op die manier weinig terecht. Want hoewel zich inmiddels een Kamermeerderheid - zelfs de ChristenUnie is om - aftekent die meent dat er een rem moet worden gezet op de ongebreidelde instroom van asielzoekers, haalt Vluchtelingenwerk alles uit de kast om dit voornemen te neutraliseren. Dat gebeurt veelal op basis van verdragen en regels die nog uit de vorige eeuw stammen, toen de globalisering nog niet van de wereld een dorp had gemaakt.

Het aanmeldcentrum in Ter Apel ligt voor heel veel asielzoekers inmiddels allang niet meer zo ver weg als destijds. Dit leidt ertoe dat het asielsysteem dreigt te bezwijken onder een niet aflatende stroom mensen die een kansje wagen op een beter bestaan in ons land. Met rampzalige gevolgen voor diegenen die met goede reden Nederland als toevluchtsoord kiezen. Zij dreigen te worden dupe te worden van een vastgelopen systeem.

De kans dat met een ’bondgenoot’ als Vluchtelingenwerk de asielstroom daadwerkelijk wordt ingedamd is klein. Het is daarom niet voor niets dat premier Rutte zijn poot stijf houdt en weigert in stemmen met het Europese voornemen om Bulgarije toe te laten tot de Schengenzone. De Europese buitengrens wordt er dan namelijk niet sterker op. Het meest corrupte land van de Europese Unie probeert zich wel aan de Schengen-standaarden te conformeren, maar corruptie is nu eenmaal een ziekte die zich moeilijk laat uitroeien.

Dat bleek ook uit de onthullende reportage in de Volkskrant van afgelopen donderdag: Indringend werd beschreven hoe de belangrijkste grensovergang tussen Bulgarije en Turkije grotendeels in handen is van de georganiseerde misdaad. Controles zijn wazig, douaniers worden afgeperst en de indruk ontstaat dat mensensmokkelaars vrij spel hebben.

Zolang de grens met Turkije niet potdicht zit, kan Bulgarije niet de buitengrens van de Schengenzone worden. Het is immers niet de bedoeling dat de weg naar Ter Apel nóg korter wordt.

Volg Jan-Kees Emmer ook op twitter: @jkmr

Meer nieuws uit Opinie-Column

Net Binnen

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.