Column Chris Aalberts: Strijd

Column Chris Aalberts: Strijd

,,(We) hebben een D66-lijsttrekker nodig die staat voor verfrissing, verandering en vernieuwing.’’ De woorden komen van Matthijs van Miltenburg, een van de Europarlementariërs van D66. Hij prijst op Facebook de kandidatuur van zijn collega Marietje Schaake aan.

Ze wil lijsttrekker worden voor de Europese verkiezingen van mei 2019. D66 gebruikt deze zomermaanden om te bepalen wie die kar mag gaan trekken. Begin september mogen de leden stemmen.

Brussel is voor velen ver weg, dat blijkt wel weer. Want hoe ’vernieuwend’ is Marietje, die al tien jaar in het Europees Parlement zit? Hoe ’verfrissend’ is zij echt? Iedere buitenstaander kan die vraag moeiteloos beantwoorden op basis van het simpele feit dat het altijd zo stil is vanuit Brussel.

De bekende dichtregel ’een nieuwe lente, een nieuw geluid’ gaat echter ook niet op voor Marietjes concurrent: Sophie in ’t Veld wil voor de vierde keer lijsttrekker worden. Ze schrijft op haar website dat het ’Europese lente’ is.

Maar niet door Sophie: ze zit al vijf jaar langer in Brussel dan Marietje en zou in 2019 aan een vierde periode beginnen. Sophie schrijft: ,,het beste moet nog komen.’’ Wat dat zou kunnen zijn vertelt ze er niet bij.

Ze noemt net als Marietje een lange lijst aan zaken waar ze ooit iets over gezegd heeft en waar ze het verschil zou hebben gemaakt. We horen het allemaal voor het eerst. Sophie was bijvoorbeeld bij de Gay Pride van Riga.

Zo illustreert deze D66-lijsttrekkersstrijd wat er mis is met het Europees Parlement: Europarlementariërs beloven aan de lopende band zich voor allerlei zaken te gaan inzetten, maar ze doen dit in stilte én kunnen die beloften nauwelijks waarmaken door een gebrek aan macht.

Marietje doet alsof het Europees Parlement iets kan doen in een wereld van migratie, Brexit en Trump, maar de praktijk is dat Merkel, Macron en May de Europese lijnen bepalen, niet Europarlementariërs.

Zo ontstaat een strijd tussen gezichten, stijl en temperament en zo gaat het volgend jaar bij de echte verkiezingen ook: kandidaten zeggen te verschillen, maar de politieke ruimte is minimaal en dus staat er in de praktijk vrijwel niets op het spel.

Het gevolg is onherkenbare kandidaten die met holle marketingretoriek hopen nog een paar jaar te mogen blijven. Ze zeggen heel veel te willen, maar dat doen ze in zo’n technocratisch systeem dat u er naderhand nooit meer wat van hoort. Over vijf jaar beloven ze gewoon weer hetzelfde. Sophie in Marietje voerden zelfs exact dezelfde strijd in 2014.

Zou het voor een pro-Europese partij als D66 niet fantastisch zijn een lijsttrekker te krijgen die een overtuigend verhaal heeft hoe de burger meer grip op Brussel krijgt? Net als in 2014 zijn de kandidaten muisstil over die vraag.

Wil je niks missen van Leidsch Dagblad? Like ons dan op Facebook!

Het laatste nieuws