Column Irene de Bel: Bordes

Column Irene de Bel: Bordes

Het nieuwe kabinet telt straks zestien ministers en acht staatssecretarissen. We weten nog niet wie de posten zullen bekleden, maar wel al precies hoe die verdeeld worden over de politieke partijen. De partij die je vertegenwoordigt, is in dit land blijkbaar belangrijker dan je kwaliteiten als minister.

Aan Rutte de keuze wie hem straks mogen vergezellen op het bordes bij de Koning. Hoeveel vrouwen, hoeveel homoseksuelen, hoeveel christenen, atheïsten, joden en moslims, hoeveel ministers met een handicap of met een migratieachtergrond zullen daar tussen staan?

Natuurlijk willen we ministers die hun baan hebben gekregen omdat ze bepaalde kwaliteiten en ervaring bezitten, maar idealiter is het kabinet ook een afspiegeling van de Nederlandse bevolking. Het is immers 2017. De macht zou niet meer bij een select groepje moeten liggen dat alles voor iedereen bepaalt. Toch telt de Tweede Kamer een buitensporige oververtegenwoordiging van witte, heteroseksuele mannen die zich niet schamen voor af en toe wat platte kleedkamergrappen in een debat. Een minderheden- of vrouwenquotum om de diversiteit in de politiek te versnellen vinden we veel te ver gaan, maar een partijenquotum hebben we blijkbaar geen problemen mee. Een vrouw die als enige mag aanschuiven aan boardroomtafel vol witte vijftigplusmannen, krijgt direct een stempel van excuustruus. Maar dat er straks een bordes vol staat met excuus-VVD’ers, excuus-CDA’ers, excuus-CU’ers en excuus-D66’ers, daar hoor je niemand over. De immens populaire Canadese minister-president Justin Trudeau heeft twee jaar geleden laten zien dat het wel degelijk mogelijk is om een kabinet te benoemen dat een afspiegeling is van de eigen bevolking. Hij benoemde in 2015 drie sikhs, twee inheemse Canadezen en een moslima in zijn kabinet en evenveel vrouwelijke als mannelijke ministers, van wie twee met een handicap. ,,Omdat het 2015 is’’, zei hij. Rutte zal hier zonder twijfel niet in slagen, simpelweg omdat de pijplijn met potentiële ministerkandidaten bij alle vier de regeringspartijen te eenzijdig gevuld is.

Hoe kreeg Trudeau dit dan wel voor elkaar? Dankzij jarenlange voorbereiding, zo vertelde hij afgelopen week in een interview. Lang voordat hij gekozen werd als minister-president, wierf hij al vrouwen voor de politiek, zodat tegen de tijd dat hij minister-president werd, hij voldoende keus zou hebben uit capabele en ervaren vrouwen om tot minister te benoemen. Hij voerde jaren terug al een campagne ’Ask her to run’, oftewel ’Vraag haar zich verkiesbaar te stellen’. Partijleden werden aangemoedigd om vrouwen die zij geschikt vonden voor de politiek te vragen de politiek in te gaan. Trudeau: „Als je een vrouw zegt dat je vindt dat ze een goede politicus kan zijn, dan antwoord ze: ’denk je dat echt?’, terwijl een man reageert ’waarom vraag je me nu pas’.” Volgens Trudeau was een divers kabinet niet alleen belangrijk, maar heeft het ook gezorgd voor betere besluitvorming. Het effect is groter dan hij had kunnen bedenken. ,,Het was niet alleen juist om te doen, ook het slimste.”

Wil je niks missen van Leidsch Dagblad? Like ons dan op Facebook!

Het laatste nieuws