Column Irene de Bel: Gekozen burgemeester

Column Irene de Bel: Gekozen burgemeester

Referendum eruit, gekozen burgemeester erin. Dat was afgelopen week de koehandel aan de onderhandelingstafel. De huidige burgemeesters zijn massaal tegen want ze vrezen voor chaos als incapabele schreeuwers verantwoordelijk worden voor de openbare orde. Ik zie ondertussen Amsterdammers collectief rouwen om het verlies van hun zeer geliefde Van der Laan en kan me niet voorstellen dat een van bovenaf opgelegde opvolger ooit hetzelfde draagvlak zal krijgen.

In mijn gemeente hebben ze een poging gedaan om de bewoners mee te laten beslissen bij de benoeming van onze nieuwe burgemeester. Anderhalf jaar geleden ontving ik een uitnodiging voor een enquête. De gemeente was toen net samengevoegd dus op zich waren er drie ingewerkte burgemeesters beschikbaar, maar blijkbaar kon niemand uit die drie een keuze maken waardoor de stem van het volk werd geraadpleegd. Het was geen referendum of verkiezing, maar wij mochten als bewoners wel aangeven wat we belangrijk vonden. Een hele stap.

De nieuwe burgervader of -moeder moest een ’verbindend boegbeeld’ worden dat de vier kernen van de fusiegemeente zou ’verbinden en laten bloeien’. Eerlijk gezegd las ik in de profielschets die de gemeenteraad met behulp van het bewonersonderzoek had opgesteld niets meer terug van mijn eigen inbreng, maar ik vond het toch leuk dat ze mijn mening hadden gevraagd.

De zoektocht naar het juiste poppetje kon beginnen. Na een paar weken verscheen een summier persbericht dat zeventien kandidaten zich voor de functie hadden gemeld. Geen idee wie want er stonden geen namen, leeftijden, woonplaatsen of jaren ervaring bij. De enige informatie die wel over de kandidaten werd gedeeld was hun politieke partij. Acht kandidaten waren van de VVD, twee van de CDA, PvdA en D66 en van twee personen was de politieke kleur onbekend.

Waarom was de politieke partij van de kandidaten nu opeens relevant? In de profielschets stonden eisen aan ervaring en persoonlijkheid maar niets over politieke kleur. Voor zover ik heb begrepen zijn burgemeesters bestuurders die het niet leuk vinden als je ze politici noemt. Ze zeggen ’neutraal’ te zijn. Maar zodra iemand solliciteert is hij of zij opeens teruggebracht tot een gekleurde partijpion. Wat als een vooruitstrevende benoemingsprocedure begon, verviel alsnog in ouderwetse partijpolitiek.

Wat mij betreft was dit het moment geweest waarop de gemeente de stem van de bewoners had moeten raadplegen. Laat de kandidaten die voldoen aan de gestelde eisen, vastgesteld middels een onafhankelijke assessment, campagnevoeren en komen handjes schudden. Dan dragen wij daarna als bewoners de door ons democratisch gekozen kandidaat voor aan de Koning.

Een paar maanden later lees ik in de krant wie de commissaris van de Koning voordraagt als nieuwe burgemeester. Een 58-jarige VVD-politicus die tot dan toe geen enkele binding heeft met een van de fusiegemeentes. Aardige man, daar niet van, maar nergens was te vinden waarom hij het beste past bij de zorgvuldig opgestelde profielschets. Ik kan alleen maar raden wat er met onze inbreng is gedaan.

Wil je niks missen van Leidsch Dagblad? Like ons dan op Facebook!

Het laatste nieuws