Column Joost Prinsen: Het grote verlangen

Column Joost Prinsen: Het grote verlangen

Eerst een quizvraag: heeft ooit een Nederlander de Ronde van Italië gewonnen? Antwoord: nee.

Wat een pracht wedstrijdsport is dat wielrennen toch. Ik weet het, je kunt ook voor je plezier fietsen. En als u daar de voorkeur aan geeft: ga even voor uzelf werken. Of fiets een eindje. Want voor u is deze column niet bedoeld.

Ergens rond 1950 zag ik mijn eerste wielerkoers. Eerst hoorde ik hem. Op een afstand werd ik aangetrokken door dat mysterieuze zingen van die bandjes van het peloton: prachtige muziek. Pas toen ik me door een haag publiek naar voren had geworsteld, zag ik de renners langskomen. Die kleuren, die snelheid: geweldig. Eén van de coureurs plaste terwijl hij doorfietste: ik was verkocht.

Kort daarna leerde ik dat er wielerwedstrijden waren die een kleine maand duurde: iedere dag koers! Dat was andere kost dan de voetbalcompetitie waarbij je iedere zondagavond weer een hele week moest wachten op nieuwe actie. Die rondes hadden exotische namen: Giro, Tour, Vuelta. Het was de tijd dat Wim van Est in het geel een ravijn in stuikte. De tijd dat wij het ploegenklassement in de Tour wonnen. De tijd van Jan Cottaar op de radio en prachtige julimaanden.

Sinds die vroege jaren vijftig volg ik de koers. Ik ben zo iemand die alle naoorlogse winnaars van de Tour de France op kan dreunen. Voor onnutte wielerkennis moet u bij mij zijn.

Ieder jaar drie grote wielerrondes. Dat zijn er sinds 1950 dus ruim tweehonderd geweest. Volgende quizvraag: hoeveel werden er door een Nederlander gewonnen? Antwoord: vier. Niet meer dan een onnozele vier. Jan Janssen won ooit de Tour en de Vuelta, Joop Zoetemelk deed een decennium later hetzelfde. Onze laatste zege in een grote ronde dateert alweer van 1980. Dus die Feyenoordsupporters moeten niet zeuren. Jan en Joop, beiden in Franse dienst, reden nooit de Giro. Dus die ronde wonnen we nooit.

Zeker, we waren er een paar keer dichtbij. Eind jaren tachtig werd Erik Breukink een keer derde en zelfs een keer tweede. En vorig jaar dreigde Steven Kruijswijk te winnen. Tot hij op de voorlaatste dag een salto maakte tegen een sneeuwrand.

Maar nu, beste sportvrienden, a.w.w. (as we write, een afkorting die ik ter plekke verzin) is onze sympathieke landgenoot Tom Dumoulin bezig de Giro te winnen. Als hem inzinkingen, valpartijen en ontijdige materiaalpech bespaard blijven, beleven we voor het eerst een Nederlandse winnaar in Italië. Eindelijk.

Niemand maakte verlangen concreter dan Rutger Kopland met de prachtige dichtregel: ‘Het verlangen naar een sigaret is/ het verlangen zelf’. Verander sigaret in Girowinnaar en u kent mijn huidige gemoedstoestand.

Nog vier nachtjes slapen!

Wil je niks missen van Leidsch Dagblad? Like ons dan op Facebook!

Het laatste nieuws