Column Joost Prinsen: Oud

Column Joost Prinsen: Oud

Boekenweek. Ik zit met deze vraag: moet ik ’Otmars zonen’, de nieuwe roman van Peter Buwalda, gaan lezen? Buwalda brak in 2010 door met ’Bonita Avenue’. Prachtboek, dus wat zeur ik. Met Tommy Wieringa en Arnon Grunberg vormt Peter Buwalda de grote drie van zijn generatie. En die drie kunnen wat mij betreft de concurrentie met hun voorgangers Mulisch, Reve en Hermans makkelijk aan.

Van Wieringa staat iedere vrijdag een column op deze plek. Gelukkige keuze van de redactie.

En nu ik onze krant toch aan het prijzen ben meteen maar even een pluim voor de fantastische spotprent van vrijdag jl. De bedelende hand van ING en de hand met de opgestoken middelvinger. Voordragen voor de Inktspotprijs wat mij betreft.

Terug naar ’Otmars zonen’. Om te beginnen kan ik dat boek nog niet lezen, want het komt pas 25 september aanstaande uit. Eerste deel van een trilogie: „In drie pageturners onderzoekt hij de voetangels van familiebanden, van seksualiteit, van ambitie, en wat het betekent dit alles te ontberen.”

Tot zover het reclamepraatje van uitgever de Bezige Bij. De voetangels van seksualiteit onderzoeken. Vreselijk proza. Ik kan me niet voorstellen dat Buwalda er blij mee is. En zijn al die boeken al af? Zo niet, hoe weet de Bij dan dat het pageturners zijn? Deel twee komt pas in 2020 uit en deel drie in 2022. Steeds op 25 september. Marketingtrucs, lijkt me.

Vandaar mijn vraag: moet ik ’Otmars zonen’ gaan lezen? Want waar zal ik zijn in 2020 en ben ik er nog in 2022? Dat zijn zaken waar je rekening mee houdt met het klimmen der jaren.

Neem onze hond. Als hij dood is, hij is bijna twaalf nu, nemen we geen nieuwe hond meer. Want het is zielig als zo’n beest ons overleeft. En zo zijn er een hoop zaken waar ik vroeger nog dacht aan toe te komen, maar die ik inmiddels geschrapt heb van mijn wensenlijst. Of interesselijst.

De Olympische Spelen van 2024 gaan naar Parijs. Vier jaar later schijnen ze naar Los Angeles te verhuizen. Ik kan voor dat soort feiten geen belangstelling meer opbrengen. Geen zin daar mijn energie nog in te steken. Te ver weg. WK Voetbal over acht jaar? Ergens denk ik. Nog interesses genoeg, maar het moet niet meer te ver achter de horizon liggen.

Dus ten laatste male: ’Otmars zonen’, ja of nee? Dikke trilogie. Pageturner. Van een driegangenmenu wil je toch drie gangen eten en niet na de soep de tafel moeten verlaten. Maar mezelf kennende denk ik toch dat ik dinsdag 25 september 2018 ’s morgens vroeg om 9 uur in de boekwinkel sta.

Wil je niks missen van Leidsch Dagblad? Like ons dan op Facebook!

Het laatste nieuws