Column Rob van Vuure: Gastenlijst

Column Rob van Vuure: Gastenlijst

Op de verjaardag van mijn oud-oom Govert (nu 96, helder van geest) is het de gewoonte geworden vast te stellen wie er straks wel en wie vooral straks niet op zijn begrafenis mag komen.

Op de lijst ’Welkom’ o.a.: broer Jos, Jannie van de thuishulp, dokter Ter Meulen. Op de lijst ’Niet Welkom’: Jan van Zelderen, Thera van de thuishulp, garagehouder De Boer. En er is ook een lijst ’Let Op Zeer Beslist Niet Welkom’.

Ik noem alleen de heer Van der Molen. Reken maar dat de dames en heren van hun nominatie op de hoogte zijn. Veertien jaar geleden kwamen we tot ruim dertig personen maar toen was Govert nog goed met zijn buurvrouw en leefde dienstkameraad Nico nog. Het is elk jaar een verrassing wie nu weer is ge-vetoot of in genade is aangenomen. Gastenlijst duiventil.

Het verongelijkte lontje van Govert wordt op weg naar mijlpaal 100 steeds korter. ,,Als de burgemeester maar niet denkt dat-ie dan mag komen.’’ Ook dat staat genoteerd. Ouder worden betekent hier: steeds minder tijd om wat dan ook op z’n beloop te laten.

Geen nieuwjaarskaart gestuurd? Sorry, blijf dan helemaal maar weg. Maar hé, wie zit daar aan het gebak, dat lijkt mevrouw Gorter (85) wel. Inderdaad. Zeven jaar brouille, maar een toevallige ontmoeting bij de slager streek alle plooien glad.

Mevrouw Gorter dus weer wel, maar Jantje Roorda (82) die twintig jaar de tuin deed, nog steeds niet. ,,Púre oplichter, die Roorda.’’ Jantje had een keer een stekje meegenomen. Broer Jos en broer Thieu werden achttien jaar geleden al afgevoerd. Een erfeniskwestie. ,,En dikke Gijs Bouwman, ’HolleBolle’, die mag toch wel komen?’’, vroeg ik een keer, alhoewel ik wist dat bemiddelen geen enkele zin had.

Ook Gijs exit, Gijs had een keer geen tijd gehad om Govert op te halen. Met toegeknepen ogen: ,,Zogenáamd geen tijd’’. Buurvrouw Thea was een jojo-geval. De ene verjaardag liep ze in en uit, een jaar later was ze nergens te bekennen. Iets met een blaffende hond. Goverts enige dochter Gretha stond gelukkig boven elke wet, zij was elk jaar gastvrouw op dé dag.

Met haar besprak ik op de laatste verjaardag de niet-welkom-lijst. Ze haalde haar schouders op. ,,Ik hou het niet meer bij hoor, maar we zullen hem respecteren. Op dit moment is meneer Van Laarhoven passé. Kwam hier dertig jaar over de vloer, maar de laatste keer zei hij iets aardigs over een specialist van het ziekenhuis, een dokter die het ’n keer waagde een afspraak met pa te verzetten.’’

Ze zuchtte. ,,Soms lost het zich vanzelf op, dat krijg je als je naar de honderd loopt, er blijft niemand over of ze krijgen Alzheimer.’’

Over twee maanden zou de volgende verjaardag zijn geweest. En eerlijk gezegd was ik nieuwsgierig naar de nieuwste stand van zaken, gekruid met motiveringen. Wás. Want eergisteren stond de rouwadvertentie van Oom Govert in de krant. Vlak voor zijn 97e na een kort ziekbed overleden. Er stond ook: ’De crematie heeft inmiddels plaats gevonden’. Ik begreep dat alleen Gretha en haar man aanwezig waren geweest. Hoe kort het ziekbed ook was, er was nog tijd geweest om kritisch naar de welkom-lijst te kijken.

En het was gerespecteerd.

(Govert en Gretha heten zo, de andere namen zijn om begrijpelijke redenen gefingeerd.)

Wil je niks missen van Leidsch Dagblad? Like ons dan op Facebook!

Het laatste nieuws