Grote hoeveelheden autobandenslijtstof bedreigen onze voedselketen

Er is veel ophef over de kunstgrasvelden en de rubberen tegels van gerecyclede autobanden. Maar misschien moeten we ons meer zorgen maken over de slijtstof van autobanden.

Sinds de uitzending van Zembla over de korrels die in kunstgras zijn verwerkt, is Leiden in last. Totdat een onderzoek van het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu is afgerond, spelen veel voetbalclubs niet meer op de kunstgrasvelden.

En nadat twee vooraanstaande hoogleraren toxicologie hebben gezegd dat ook rubberen tegels op speelplaatsen mogelijk te veel chemicaliën bevatten, is er nog meer ophef over de gerecyclede autobanden.

En wat is het volgende? Volgens Jan-Henk Welink, initiator van het Kennisplatform Duurzaam Grondstoffenbeheer dat vanuit de Technische Universiteit Delft is opgezet, zit het materiaal onder andere in rubber klinkers, in rubber matten en in zogenoemde laddermatten die moeten voorkomen dat ladders wegglijden.

Vergrootglas

Welink verwondert zich over alle ophef die is ontstaan en stelt dat relativering op zijn plaats is. ,,Waar ik me over verbaas is dat recylingprocessen soms wel onder een vergrootglas liggen, terwijl het onderzoek nog lopende is. Ik wacht liever het onderzoek op rubbergranulaat af.’’

Als het gaat om autobanden, wijst Welink op onderzoek dat vorig jaar is uitgevoerd door TNO en Deltares. Hieruit blijkt dat we worden blootgesteld grote hoeveelheden autobandenslijtsof. Dit gruis komt terecht in de bodem, het riool, de lucht én in het oppervlaktewater. TNO en Deltares becijferden dat jaarlijks circa duizend ton autobandenslijtstof in het oppervlaktewater terecht kwam. Dit komt overeen met het stof van 130.000 gemalen autobanden of een bandenstapel van 25 kilometer hoog.

Voedselketen

Het is volgens de onderzoekers aannemelijk dat dit slijtstof ook in de voedselketen terecht komt. Eerder werden al microplastics onder andere gevonden in het weefsel van mosselen. En autobandenslijtstof heeft ongeveer dezelfde grootte als microplastics.

Eind vorig jaar werden er Kamervragen gesteld over het bandengruis. De uitkomsten van een vervolgonderzoek door het RIVM bleven echter buiten de publiciteit. En dat terwijl het RIVM constateerde dat elk jaar naar schatting 1800 ton aan autobandengruis in het oppervlaktewater terecht komt. Bijna twee keer zoveel dus als TNO en Deltares hadden berekend.

Het is nog onduidelijk in welke mate we hier aan worden blootgesteld en welke effecten dit oplevert voor de volksgezondheid. De enige oplossing lijkt te zijn dat we met zijn allen de auto laten staan. Maar dat lijkt een weinig realistisch scenario.

Bekijk het pdf van autobandenslijtstof hier.Bekijk hier het onderzoek van het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu.

Wil je niks missen van Leidsch Dagblad? Like ons dan op Facebook!

Het laatste nieuws