Nijhuis: ’Cerebrale parese betekent harder knokken’

Nijhuis: ’Cerebrale parese betekent harder knokken’
© Foto Raymond van Olphen
Matijn Nijhuis: ,,Soms ken ik mijn eigen grenzen niet.’’

NOS-nieuwslezer en vlogger Matijn Nijhuis (43) is (ook) geboren met cerebrale parese. Niet alleen dankzij zijn groeiende bekendheid en populariteit is hij een goede ambassadeur voor mensen met CP; hij weet mensen vooral te raken met zijn talenten, humor, doorzettingsvermogen en optimisme.

Momenteel werkt Matijn als nieuwslezer bij NPO Radio 2. Daarnaast zet hij elke avond rond 23.00 uur een nieuwe filmpje op Youtube.

Een soort videodagboek levert dat op. De korte filmpjes zijn heerlijk om naar te kijken, zo vindt zijn groeiende schare fans. Vooral omdat hij zelfspot niet schuwt. De laatst tijd vertelt hij in zijn vlogs iets meer over leven met CP. ,,Het is me door andere patiënten en hun ouders gevraagd om bij te dragen aan de bekendheid van de aandoening.’’

Valse hoop

,,Het idee dat ik een soort voorbeeldfunctie bekleed voor ouders van kinderen met CP, ontroert me. Het geeft een bijzonder goed gevoel dat ik laat zien dat er een mooi voorland kan zijn. Ik heb een geweldige baan, beleef avonturen en ben gelukkig met Bram. Tegelijkertijd kan ik van mijn rol als boegbeeld ook zenuwachtig worden. Geef ik geen valse hoop of stel ik mensen niet teleur als ik met een stok loop of zelfs in een rolstoel zit. Op dit moment beleef ik weer een slechtere periode. Ik word al zo’n tien jaar behandeld met botox. Dat ontspant mijn spieren waardoor ik veel beter kan bewegen. Helaas mogen die injecties maar vier keer per jaar gegeven worden. De botox is eerder uitgewerkt dan ik zou willen en dan ga ik behoorlijk stuntelen.’’

Donderdag kreeg Matijn het eerste exemplaar van ’Ik kan er nét niet bij’ overhandigd. Een boek vol memoires van een vader met een zorgtweeling. Een van de twee broers heeft, net als Matijn, een hersenbeschadiging. ,,Ter voorbereiding ging ik op bezoek bij Willem. Dat was behoorlijk confronterend: ik zag mezelf weer lopen als klein mannetje. Ik maakte een video van Willem en liet die aan mijn ouders zien. Die zagen dat ook. Willems situatie is absoluut vergelijkbaar met die van mij.’’

,,Als jong kind heb ik lange tijd niet beseft dat mijn aangeboren hersenletsel voor mijn ouders moeilijk is geweest. Ik denk dat ik een jaar of tien was, toen ik me dat een beetje begon te realiseren. Trouwens, tot mijn vijfde dacht ik niet eens over mijn handicap na. Ik was zo en dat was het. En dan kijk je plotseling naar jezelf in het klein. Met diep van binnen dat gevoel van: ’Jongen, wat staat jou nog allemaal te wachten’. Niet dat het een grote lijdensweg wordt, maar Willem zal meer dan zijn leeftijdsgenootjes moeten knokken voor de dingen die hij wil. Nu hoorde ik een keer in de revalidatiekliniek zeggen dat CP’ers de moeilijkste revalidatieklanten zijn. Omdat ze niet te houden zijn en altijd veel meer willen.’’

Vrijheid

Niet dat zijn ouders Matijn ooit hebben beperkt. ,,Ze hebben me altijd de vrijheid gegeven om de wereld te ontdekken en dingen te doen die ik wilde. Hoogstens stuurden ze wat bij. ’Wil je op pianoles? Goed idee. Maar dan moet je eerst leren blokfluiten’. Dat was natuurlijk zo ontiegelijk saai dat ik nooit achter dat toetsenbord ben gaan zitten.’’

,,Doordat mijn ouders zich nooit overdreven beschermend hebben opgesteld, heb ik me nooit beperkt gevoeld. Nog steeds niet. Soms ken ik mijn eigen grenzen niet. Solliciteer ik op een baan die ik met mijn motoriek helemaal niet aankan, bijvoorbeeld. Maar op zo’n moment sta ik daar gewoon niet bij stil. Kortom: ik kan prima leven met mijn handicaps.’’

Maar leuk is anders, sijpelt even later in zijn verhaal door. ,,Ik mag mooie filmpjes maken en keurig het nieuws kunnen lezen; als ik thuis op de bank zit, weet ik niet waar ons toilet is. Dan moet ik mezelf stap voor stap naar dat kleinste kamertje leiden. Mijn ruimtelijk inzicht is namelijk enorm beperkt. Ik herken de logistieke situatie simpelweg niet. Tomtom of Google maps kunnen me daarbij helaas ook niet van dienst zijn. Tien meter lopen? Hoeveel is tien meter dan? Ik kan dan ook niet in mijn eentje reizen. Als ik bij de Chinees naar het toilet moet, eindig ik na het wassen van de handen in de keuken of buiten tussen de vuilnisemmers. Daarom neem ik mijn telefoon mee om te vragen of mijn tafelheer of -dame mij even wil ophalen. Tussen mij en Bram is dat inmiddels een running gag geworden.’’

,,Herinner jij je nog die gijzeling in het NOS-gebouw? Als Martijn Bink me niet had gevonden, had ik daar op dat moment dolend rondgelopen. Mijn collega’s waren vergeten om me mee te nemen.’’

Humor als reddingsboei. Matijn maakt er graag gebruik van. ,,Om die reden vind ik vloggen ook zo leuk. Als ik dan van mijn fiets val en de sinaasappelen rollen over de grond, hoef ik niet te denken: ’Shit, waarom toch’ maar ’Hoera, dit is een heel leuk item voor mijn video’.’’

www.mankevlogger.nl

Lees meer: ’We kregen een tweeling met een bonus’

Wil je niks missen van Leidsch Dagblad? Like ons dan op Facebook!

Het laatste nieuws