Weer Thomashuis in opspraak: ’Bewoners mishandeld en vernederd’

,,Deze mensen moeten achter de tralies worden gezet. Ze zouden nooit meer in de zorg mogen werken. Wat er is gebeurd, is in- en intriest, een nachtmerrie. Het zijn middeleeuwse praktijken.’’

Ouders van acht jongvolwassenen met een beperking, die tot voor kort in het Thomashuis in Middenmeer woonden, zijn in shock.

Vernederd

Ze zijn boos en verdrietig dat ze via ex-medewerksters van de woonzorgboerderij te horen hebben gekregen dat hun kinderen door voormalig beheerders Klaas en Jolanda Lengers jarenlang geestelijk en soms ook fysiek zijn mishandeld en vernederd.

(Lees ook: Aangifte van en onderzoek naar ’misstanden’ Thomashuis Middenmeer)

,,Onze dochter zat regelmatig onder de blauwe plekken, die met zalf weg werden gesmeerd’’, aldus een van de ouders, die vanwege de privacy van haar kind haar naam niet wil prijsgeven.

,,Dat is altijd goed gepraat doordat ze wild zou hebben gedaan tijdens stoeispelletjes. Nu blijkt dat de vork anders in de steel zit.’’

Hoewel de zorgondernemers op non-actief zijn gesteld en er onderzoek naar het Thomashuis in Middenmeer loopt, doorbreekt een deel van de groep ouders en oud-personeelsleden nu het stilzwijgen.

Doofpot

Zij vinden dat ’de waarheid op tafel moet komen’ en zijn bang dat de kwestie ’anders in de doofpot terecht komt’.

De verhalen liegen er niet om: de beschuldigingen zijn keihard. Zo zou het echtpaar een van de bewoonsters in bed en in haar rolstoel hebben laten plassen, terwijl zij in het gips zat vanwege een gescheurde knieband.

Koude douche

Ook zouden gehandicapten water over zich heen gegooid hebben gekregen als ze niet deden wat hun werd opgedragen en onder een koude douche zijn gezet wanneer ze in hun broek hadden geplast.

In de aangiften van mishandeling en verwaarlozing is bovendien melding gemaakt van incidenten, waarbij een bewoonster met zwemangst met geweld een wildwaterglijbaan is afgeduwd. En zij gedwongen werd paard te rijden.

(Lees ook: Onderzoek naar meer Thomashuizen)

Ook is een tampon bij een bewoonster ingebracht, terwijl zij vast werd gehouden door medewerksters en duidelijk maakte dat ze pijn had.

Medicatie

Verder zou regelmatig medicatie zijn ’vergeten’ en werd bij lastpakken ’s nachts de intercom op de kamer uitgeschakeld.

,,Alle kinderen zijn naar huis gehaald. Ze hebben dagelijks in angst geleefd dat ze zonder eten naar bed zouden worden gestuurd, urenlang op het strafbankje terecht zouden komen. Of erger’’, aldus een van de ouders.

,,Nu snappen we waarom onze dochter soms hondsberoerd was, wanneer ze na een weekendje thuis weer terug moest. We dachten de beste woonvorm voor haar te hebben uitgezocht, achteraf voelt het zo verschrikkelijk.’’

(Lees ook: Ex-beheerder Thomashuis Middenmeer: ’Wij zijn echt geen monsters’)

’Onmenselijk’

’Onmenselijk’, noemt een van de ex-medewerksters de behandeling van bewoners. Zij heeft langere tijd in het Thomashuis gewerkt en bracht de zaak mede aan het rollen.

,,Ik zou mijn eigen kind daar niet naartoe brengen. Het is er onveilig en totaal niet liefdevol. Als ouders een kijkje komen nemen, werd er één groot toneelspel opgevoerd hoe fantastisch het was.’’

Zij vertelt - anoniem, omdat ze een andere werkkring heeft gevonden - dat ze regelmatig met het voormalige beheerdersechtpaar in de clinch heeft gelegen over de werkwijze.

Machtsvertoon

,,Bewoners werden hard bij de kin gepakt, als ze werden aangesproken. Ik kreeg toestemming om terug te bijten, wanneer ik werd aangevallen. Er werd veel geschreeuwd, uit machtsvertoon, als taken niet goed werden uitgevoerd. Iedereen, ook medewerkers, moest constant op de tenen lopen.’’

Een oud-collega, die uit eigen beweging ontslag heeft genomen en naar eigen zeggen alles behalve rancuneus is, beaamt haar relaas.

,,Als een jongen te vaak aan zijn hoofd pulkte, dan moest-ie soms uren trampolinespringen. Werd de vaatwasser niet goed ingeruimd door iemand die dat echt niet kon, dan werd zo iemand de rest van de dag aan zijn lot overgelaten.’’

Spreekverbod

De ex-werkneemsters hebben eerder hun mond niet open durven doen, omdat ze van de vroegere leiding in het Thomashuis een spreekverbod opgelegd hadden gekregen en er werd gedreigd met eventuele schadeclaims.

,,Achteraf, nu ik ergens anders werk, weet ik dat dat niet zo is en ook de werkmethoden op zijn zachtst gezegd behoorlijk onorthodox waren. We hebben niet voor niets alsnog aan de bel getrokken.’’

Naar gevoel

,,Dat ik het heb laten gebeuren, geeft me een heel naar gevoel. Bewoners, maar ook personeel, zijn behandeld als voetveeg. Niet normaal. Deze mensen mogen wat mij betreft sowieso nooit meer in de zorg aan het werk komen.’’

Wil je niks missen van Leidsch Dagblad? Like ons dan op Facebook!

Het laatste nieuws