Bollenstreek uitgelicht

Uitgelicht

Bollenstreek uitgelicht

100 ARTIKELENNIEUW (100)
3 uur geleden

Bol van innovatie: Langere rozen dankzij teelt op een onderstam

nieuwleestijd 3 min

Bol van innovatie: Langere rozen dankzij teelt op een onderstam

3 min leestijd

De Duin- en Bollenstreek staat bol van bedrijven die zich bezighouden met innovatie. Dat geldt voor de landbouwsector maar ook voor bijvoorbeeld de ruimtevaarttechniek of de voedingsindustrie. Leidsch Dagblad duikt in de wereld van innovatie. Voor de aflevering van vandaag gaan we langs bij Gerard Rodewijk uit Valkenburg die de ivoorwitte roos Vendela op onderstam gaat telen.

Verder Lezen?


Toegang tot onze beste artikelen vanaf €9,99 per maand.

Al Abonnee?

Het is code oranje bij de rozenkwekerij aan de Zijlhoeklaan in Valkenburg. Wie de kas in wil, moet eerst een paar plastic overschoenen en een papieren overval aan. Alleen op die manier mag een buitenstaander het rozenteeltbedrijf, waar jaarlijks zes miljoen stelen worden geoogst, binnentreden. Reden: er heerst bruinrot in onder meer rozen en Gerard Rodewijk wil geen enkel risico lopen. Ook niet als je meldt dat je praktisch de hele dag achter de computer hebt gezeten.

Zelf loopt hij wel rustig de kas binnen waar hard wordt gewerkt om nieuwe rozenplanten netjes neer te zetten op een witte goot met grote ronde gaten. De helft van de kas is inmiddels vol en bij de eerste nieuwe planten ontstaan al bloemen. De andere helft van de kas moet voor 1 januari zijn gevuld. Vanaf de tweede week van januari verwacht Rodewijk de eerste rozen te kunnen snijden. De witte Vendela wordt veel gebruikt in bruidsboeketten maar de helft gaat naar een bedrijf waar ze alsnog een kleurtje krijgen.

Elk nieuw plantje in de behaaglijke warme kas heeft aan de onderkant een oranje of blauw knijpertje om de stam. Dat zit er met een reden want het knijpertje geeft precies de plek aan waar de Vendela op de stam van een andere roos is geënt. Het knijpertje maakte beide planten aan elkaar vast en inmiddels zijn ze met elkaar vergroeid. ,,We laten het knijpertje nu een beetje zakken zodat het een extra steuntje is voor de jonge plant’’, vertelt Rodewijk terwijl hij een vergeten knijpertje een centimeter naar beneden schuift.

Door rozen niet meer als stek maar op onderstam te telen, denkt de Valkenburgse teler langere en zwaardere rozen te krijgen. ,,Lengte betaalt in de rozenteelt’’, legt hij uit. ,,Daarnaast willen de rozen in de wintermaanden ook weleens wat dun zijn. Door de Vendela te telen op de onderstam van een rozensoort die meer is gericht op extra opbrengst, hopen we een nog hogere kwaliteit te bereiken. En natuurlijk ook nog wat extra stelen.’’

Met de extra opbrengst moet de investering in de kas worden terugverdiend. Het Valkenburgse bedrijf heeft speciaal voor de nieuwe teeltmethode een extra goot voor de matten met steenwol laten aanbrengen. Rozen op onderstam ontwikkelen namelijk meer wortels en die zouden de oorspronkelijke goot voor de stekrozen kunnen verstoppen. ,,Dan krijg je problemen met de afwatering en dat wil je niet. We hebben dus eerst een proef gedaan met extra gaas boven de oude goot en dat werkte prima. De wortels bleven netjes in de mat met steenwol want die houden niet van licht en lucht.’’

De proef met de rozenplanten op het gaas heeft vier jaar geduurd en de resultaten zijn in de kas duidelijk zichtbaar. De rozen op onderstam steken zeker tien centimeter boven de bedden met stekrozen uit. ,,We moesten nu 13.000 vierkante meter vervangen omdat de rozenplanten tien jaar oud waren. Een paar weken geleden zijn we begonnen met de nieuwe planten op onderstam. Ik verwacht dat de opbrengst nog beter is dan bij de proefopstelling omdat we hier temperatuur, water en de belichting helemaal op deze rozen kunnen afstemmen.’’

Om zekerheid te hebben, komen tussen de rozen op onderstam ook een paar bedden met stekrozen te staan. ,,Gewoon om te blijven meten’’, verklaart Rodewijk. Hij heeft ook een paar bedden met andere rozensoorten neergezet om te kijken of dat ook een succes is. ,,De Vendela staat op de Pro-5 onderstam. Voor een prachtige rode roos die te weinig stelen geeft, hebben we een Pro-3 onderstam gebruikt. Hopelijk is dat een verbetering. Mocht de vraag naar Vendela’s minder worden dan hebben we straks nog een andere variëteit.’’

Rodewijk is één van de eerste rozentelers in Nederland die zijn overgestapt op de teelt op onderstam. Toch is het idee niet nieuw. In de fruitteelt worden veel bomen geënt en vroeger werden ook de meeste rozen op onderstam geteeld. ,,Dat was de tijd dat rozen nog in de volle grond stonden. Daar deden stekrozen het veel minder goed. Met de komst van steenwol bleken stekken meer op te brengen.’’

Roza van der Veer

Tip voor deze rubriek? Mail naar bollenstreek@leidschdagblad.nl.

Vandaag, 8:00

’Mediwiet’ als natuurlijke pijnbestrijder

nieuwleestijd 7 min

’Mediwiet’ als natuurlijke pijnbestrijder

7 min leestijd

Hennepplanten van ruim een meter hoog staan in de volle zon op de velden in het Marokkaanse dorp Ketama. Het zijn er duizenden, misschien wel tienduizenden. ,,Daar word je gewoon high van de geur’’, zegt Yassine Boulahfa met een grijns. Hij is voorzitter van stichting Stay Natural, Stay Healthy die medicinale cannabisolie maakt uit hennepplanten. Zijn missie is dat die specifieke olie in Nederland volledig wordt gelegaliseerd. ,,Cannabis moet als medicijn veel serieuzer worden genomen.’’

Verder Lezen?


Toegang tot onze beste artikelen vanaf €9,99 per maand.

Al Abonnee?

In zijn kantoorruimte op bedrijventerrein Katwijkerbroek laat Boulahfa op zijn telefoon beelden zien van de reis die hij onlangs maakte om de productie van zijn cannabisolie met eigen ogen te zien. De Katwijker loopt in een video tussen de enorme wietplanten over het heuvellandschap. Het is een bizar gezicht zoveel planten bij elkaar.

Duizenden hectares

Het verbouwen van de hennep gebeurt in het Rifgebergte, waar boeren op het land de planten oogsten en verwerken. In Marokko is dat officieel niet toegestaan, maar in veel gebieden wordt niet tegen wiet- en hasjteelt opgetreden. ,,Mijn familie heeft duizenden hectares in bezit. Daarom is mijn stichting interessant voor ministeries: zij kunnen bij mij in één keer veel olie afnemen. Leden van de stichting kunnen de olie tegen een kostendekkende donatie krijgen.’’

Opiumwet

Het produceren en verkopen van cannabis valt in Nederland onder de Opiumwet en is strafbaar. Persoonlijk gebruik van wiet wordt wel gedoogd en verkoop in een coffeeshop mag onder strenge voorwaarden.

Wat de Katwijker doet, medicinale cannabisolie maken en verstrekken, mag niet. De vraag rijst waarom hij in de publiciteit treedt. ,,Ik riskeer een gevangenisstraf, maar dat heb ik ervoor over om mensen aan een goed medicijn te helpen’’, zegt Boulahfa. ,,Ik wil een proces uitlokken en er zo voor zorgen dat de productie van medicinale wietolie legaal wordt. Cannabis wordt vaak gezien als een drug en dus iets slechts, maar vergeten wordt dat het ook een goed medicijn is.’’

Het gebruik van cannabisolie als medicijn wordt steeds populairder. Het middel vermindert allerhande lichamelijke en psychische klachten, zonder dat het voor heftige bijwerkingen lijkt te zorgen.

Om gebruik van medicinale cannabisproducten zo veel mogelijk te reguleren, besluiten steeds meer landen om dat te legaliseren. In Nederland is daarvoor al in 2001 door het ministerie van volksgezondheid het Bureau voor Medicinale Cannabis (BMC) opgericht, dat verantwoordelijk is voor productie en distributie van de cannabis. Het farmaceutische bedrijf Bedrocan teelt en produceert die wiet legaal en onder strikte condities. De apotheek verstrekt de olie vervolgens op doktersrecept aan patiënten. Komend jaar moet daar een tweede kweker bijkomen, om de keus in de apotheek te vergroten.

Lage concentratie

Volgens Boulahfa zijn de oliën van de apotheek veel te duur en ze worden sinds dit jaar ook niet meer door de verzekeraar vergoed. Ook is die olie door de lage concentratie niet sterk genoeg, stelt hij. ,,Daarom ben ik deze stichting begonnen’’, zegt hij over zijn ’cannabis social club’, een non-profitorganisatie die eigen wietolie maakt en verstrekt. ,,Ik wil dat kwalitatieve wietolie voor iedereen beschikbaar en betaalbaar wordt. Er zijn mensen die geen doktersrecept krijgen, maar er wel baat bij hebben. Het is in mijn ogen een wondermiddel dat veel meer aandacht verdient.’’

Zelf gebruikt Boulahfa dagelijks een aantal druppels. ,,Ik heb een maagaandoening die chronische maagzweren veroorzaakt. Van gewone medicijnen via een arts krijg ik vervelende bijwerkingen. Bij de olie heb ik dat niet.’’

Zijn stichting telt inmiddels honderden leden. Ze komen uit Katwijk, buurgemeenten, maar Boulahfa wordt ook steeds vaker benaderd door gebruikers die elders in het land wonen. Leden kunnen het middel voor een relatief lage prijs bij hem krijgen. Een flesje van tien milliliter kost zo’n 20 tot 25 euro. De prijs is afhankelijk van de hoeveelheid van de werkzame stoffen cannabidiol (CBD) en tetrahydrocannabinol (THC) in de olie.

In zijn kantoor op bedrijventerrein Katwijkerbroek is echter geen flesje te vinden. De cannabisolie wordt in een fabriek gemaakt, maar het is geheim waar en hoe de olie vanuit Marokko in Nederland terecht komt. ,,Daarover kan en wil ik niets kwijt.’’

Stoned of high worden van mediwiet kan iemand volgens Boulahfa voorkomen door een juiste hoeveelheid te nemen. ,,In het begin is dat een beetje uitproberen en zoeken naar de dosis die bij je past’’, legt hij uit. De olie die Boulahfa verkoopt, is biologisch en vrij van pesticiden en schimmels, verzekert hij. De Katwijker laat zijn product bij het bedrijf Cannabytics in Voorburg testen.

Het stoort Boulahfa dat door velen achterdochtig over ’cannabis social clubs’ wordt gedaan. Het is dan volgens de Nederlandse wet misschien niet toegestaan wat hij doet, maar hij heeft wel de juiste bedoelingen, wil hij benadrukken. ,,Ik zal nooit tegen leden zeggen: dit middel helpt je om kanker te genezen. De wietolie werkt bij iedereen anders en ik ben geen medicus. We adviseren alle leden daarom om het gebruik van de olie met de huisarts te bespreken.’’

Wereldhandel

Zijn doel is deelnemen aan de ’wereldhandel’ van medicinale cannabisolie. ,,Het liefst werk ik samen met overheden, want die zijn bevoegd om de olie in te kopen. Bij een particulier ligt dat ingewikkelder. Leden van de stichting moeten zich daarom inschrijven, zodat ze staan geregistreerd als afnemers.’’ Het allerbelangrijkst vindt de activist, zoals hij zichzelf noemt, dat de ’mediwiet’ in Nederland zo snel mogelijk wordt gelegaliseerd. ,,Daar vecht ik voor. Het taboe moet er vanaf.’’

Op dinsdag en donderdag van 10.00 tot 15.00 uur staat de deur van zijn kantoor op bedrijventerrein Katwijkerbroek open voor vragen. Op de website www.snsh.eu is meer informatie over de stichting te vinden.

’Ik hoor vaak: baat het niet dan schaadt het niet’

Wetenschapper Arno Hazekamp uit Leiden onderzoekt de productie, werking en het gebruik van medicinale cannabis al sinds 2001, toen hij met zijn promotieonderzoek aan de universiteit begon. ,,Ik probeer als onderzoeker te begrijpen hoe de twee verschillende werelden - die van patiënten en van de overheid - met medicinale cannabis omgaan en ze dichter bij elkaar te brengen. Ik begrijp dat de overheid vindt dat de olie gestandaardiseerd, van betrouwbare kwaliteit en goed doseerbaar moet zijn. Aan de andere kant snap ik dat patiënten zelf willen bepalen welk type of concentratie olie voor hen werkt en dat het betaalbaar moet zijn.’’

Hazekamp werkte jaren als hoofdonderzoeker bij het farmaceutische bedrijf Bedrocan, dat onder toezicht van het ministerie van volksgezondheid medicinale cannabis teelt en produceert. Hij werkt nu bij het Wetenschappelijke Informatiecentrum Cannabis (WIC) en hij doet als consultant wereldwijd onderzoek.

Commerciële hype

Hij merkt dat er steeds meer ’cannabis social clubs’ - stichtingen waarbij leden zelf wiet kweken voor medicinaal gebruik - worden opgericht. Volgens hem komt dat vooral omdat de Nederlandse overheid terughoudend is, onderzoek vaak achterloopt op de praktijk en velen het middel in de apotheek te duur vinden.

,,Patiënten gaan daarom zelf olie maken of zoeken alternatieve verkooppunten’’, zegt de cannabisonderzoeker. ,,Ik geloof sterk in de werking van het middel, maar we moeten oppassen voor een commerciële hype. De cannabisolie wordt gebruikt door mensen met ernstige ziektes, daar moet je dus wel serieus mee omgaan. Momenteel komt er veel te rooskleurige informatie van verkopers.’’

De positieve werking van ’mediwiet’ tegen uiteenlopende medische klachten wordt door Hazekamp bevestigd, maar hij is dus wel kritisch over olie die niet bij de apotheek vandaan komt. ,,Die olie is vaak niet door een ervaren bedrijf gemaakt en is moeilijk controleerbaar’’, legt hij uit.

,,Ik hoor dan vaak: baat het niet dan schaadt het niet. Maar dat weet je niet, want misschien zitten er wel andere slechte stoffen in. Denk daarbij aan bestrijdingsmiddelen, groeibevorderaars, zware metalen of schimmels. Mijn eigen onderzoek, maar ook in andere landen waar olie wordt onderzocht, blijkt dat dit soort rommel vaak wordt aangetroffen. Vervuilde cannabisolie kan de ene ziekte behandelen, maar misschien een andere veroorzaken. Ik hoop van niet, maar we weten daar simpelweg te weinig over. Daarom is wetenschappelijk onderzoek zo belangrijk.’’

Hazekamp is van mening dat de productie van medicinale cannabis moet worden gereguleerd. ,,Ik vind dat iedereen de olie mag maken als het maar aan bepaalde voorwaarden voldoet. Een minimumeis moet zijn dat het in een officieel laboratorium wordt getest. Daarmee raak je rommelige producenten kwijt en voorkom je schijnveiligheid.’’

Eerlijke vergelijking

Daarnaast zouden er niet alleen regels en eisen moeten komen, maar moet ook over een redelijke en vergelijkbare prijs worden nagedacht, vindt hij. ,,De prijs moet worden omgebouwd naar een prijs per milligram van een bepaalde hoeveelheid van de werkzame stof. Dan kun je een eerlijke vergelijking maken. Er wordt nu nog te veel door fabrikanten mee gespeeld, waardoor je niet weet wat je nou eigenlijk koopt.’’

Yassine Boulahfa van stichting Stay Natural, Stay Healthy tussen de hennepplanten in Marokko. Hij werkt sinds kort samen met de Canadees Rick Simpson, die dertig jaar geleden begon met de productie van medicinale cannabisolie.
Yassine Boulahfa van stichting Stay Natural, Stay Healthy tussen de hennepplanten in Marokko. Hij werkt sinds kort samen met de Canadees Rick Simpson, die dertig jaar geleden begon met de productie van medicinale cannabisolie.

Weer langer dan een uur op je benen staan

Noordwijker Kees van der Luyt (60) is ruim zes jaar geleden genezen van alvleesklierkanker, maar als gevolg van de chemotherapie kreeg hij neuropathie. Daardoor functioneren zijn zenuwen niet goed. ,,Ik kon niet meer werken, maar dat wilde ik wel. Niets doen past niet bij mij, dus ik ben op zoek gegaan naar een medicijn.’’ Hij kwam uit bij medicinale wietolie en van zijn huisarts mocht hij dat gaan proberen.

Neuropathie zorgt dat Van der Luyts lichaam overgevoelig is. ,,Mijn voeten voelden alsof ze drie keer zo groot waren, ontzettend pijnlijk. Ik kon niet langer dan een uur lopen. Ook had ik een slechte stabiliteit en concentratie, geheugenverlies, en ik was altijd moe.’’ Zijn klachten zijn niet volledig weg, maar hij voelt zich goed.

De medicinale cannabisolie die hij op van de apotheek kreeg, heeft hij verruild voor een middel van Katwijker Yassine Boulahfa. De prijs was voor hem geen reden. ,,De wietolie van de apotheek deed wel wat, maar was voor mij niet sterk genoeg. Ik mix nu zelf twee soorten wietolie en dat werkt erg goed voor mij. Ik zit veel beter in mijn vel en kan een halve dag op mijn benen staan. Daar ben ik heel blij mee.’’

Gisteren, 18:02

Roos van Duijn pleitbezorger duurzame visserij

nieuwleestijd 2 min

Roos van Duijn pleitbezorger duurzame visserij

2 min leestijd

Vissers van vandaag kijken naar de toekomst. Duurzaamheid is hierbij hét woord. Het aantal schepen dat met de traditionele wijze boomkor vist, wordt steeds minder. Allerlei alternatieve vangstmethoden zijn in opkomst. Zoals de pulskor, waarbij de vis wordt gevangen met sleepnetten die zijn uitgerust met elektrische draden. Rosemarie van Duijn, geboren Katwijkse en tegenwoordig Noordwijkse, was één van de eerste reders in Nederland die haar vloot geschikt maakte voor de pulsvisserij.

Verder Lezen?


Toegang tot onze beste artikelen vanaf €9,99 per maand.

Al Abonnee?

Rosemarie (’Roos’) van Duijn is behalve directeur van de IJmuidense visgroothandel Mercuur ook mede-eigenaar van de kotters KW34 Rosemarie en de tot voor kort onder Engelse vlag varende LT36 Margriet, tegenwoordig KW36 Margriet. De dochter van de bekende Katwijkse visser Maarten van Duijn was buitengewoon vereerd dat de nieuwe ’visserijminister’ Carola Schouten vorige week een werkbezoek bracht aan haar kotter in IJmuiden. ,,Haar ministerie had bij visserijorganisatie VisNed gevraagd of de nieuwe bewindsvrouw tekst en uitleg kon krijgen over actuele visserijzaken. Het liefst wilde ze ook aan boord van een vissersschip. Uiteraard heb ik daarin toegestemd’’, zegt Van Duijn.

Vanwege het slechte weer ging een tocht met de kotter niet door. Wel kreeg het gezelschap - in het kielzog van minister Schouten waren ook veel vertegenwoordigers van de visserijsector meegekomen - een uitvoerige rondleiding op het schip. Schouten kreeg een toelichting op de apparatuur aan boord en zag waar de pulsknop zat waarmee wordt overgegaan op elektrisch vissen.

Tussen de nieuwe minister en Roos van Duijn klikte het direct. ,,Zelf komt Carola Schouten van een boerenfamilie, waar alles in het teken stond van de landbouw. Mijn overgrootvader, mijn opa, mijn vader, mijn broer Klaas; allemaal hebben ze in de visserij gewerkt of doen dat nog steeds. Ook mijn zoon Christian heeft zijn papieren en werkt aan boord van de KW36.”

De omvlagging van de LT36 naar de KW36 had overigens een belangrijke reden: de Engelse licentie wordt gezet op een nieuwe boot. Sinds enige tijd wordt bij scheepswerf Bodewes in Harlingen een zogeheten flyshooter/twinrigger gebouwd. Het vaartuig (34 bij 8,5 meter en een diepte van 6,5 meter) moet in april of mei van de helling rollen en gaat dan onder Engelse vlag varen.

De zogeheten flyshoot-techniek houdt in dat met lijnen uitgezette netten worden opgehaald. De methode heeft als voordeel dat minder kleine, ondermaatse vissen worden gevangen. Met de techniek wordt vooral inktvis, makreel, mul, rode poon en tong gevangen. Met twinrig, waarbij twee netten op een nettenrol achter op het schip het water in gaan, wordt hoofdzakelijk schol gevangen. ,,Deze manier van vissen is veel beter voor de bodemberoering en is een duurzamere methode’’, zegt Van Duijn. ,,Bovendien is het brandstofverbruik ook veel lager.’’

Minister Schouten schuift binnenkort voor het eerst aan bij het jaarlijkse overleg tussen de Europese visserijministers over de visquota. Ook spannend zijn de beraadslagingen over definitieve goedkeuring door het Europees Parlement van de pulsvisserij. Met name Frankrijk had bedenkingen. Roos van Duijn heeft goede hoop dat er snel een akkoord op tafel ligt. ,,Anders zou dit niet goed voor de visserij zijn.”

Gisteren, 16:16

Terrasregels voor heringericht Andreasplein en Princestraat

nieuwleestijd 1 min

Terrasregels voor heringericht Andreasplein en Princestraat

1 min leestijd

Horecaondernemers aan het Andreasplein en de Princestraat mogen grotendeels zelf bepalen wat voor soort terrasmeubilair zij gaan neerzetten in de daarvoor aangewezen zones, als het maar één stijl betreft. Het dorpscentrum van Katwijk aan Zee wordt heringericht, waardoor meer terrassen worden toegestaan.

Verder Lezen?


Toegang tot onze beste artikelen vanaf €9,99 per maand.

Al Abonnee?

De nieuwe regels zijn door het Katwijkse gemeentebestuur vastgelegd in het terrassenbeleid, dat van vrijdag 15 december tot 25 januari ter inzage ligt. Voor het opstellen van de terrasregels heeft de gemeente Katwijk gesproken met lokale ondernemers, omwonenden en Platform Gehandicapten.

Open karakter

Een terras waarvoor horecaondernemers een vergunning willen krijgen, moet aan een aantal voorwaarden voldoen.

Zo moet een terras een ’open karakter’ hebben, er mogen alleen transparante schermen worden neergezet en de verlichting mag niet naar boven schijnen. De parasols moeten minimaal 2,2 meter hoog zijn. Tussen de verschillende terrassen moet genoeg loopruimte zijn. Hoeveel vierkante meter iedere ondernemer krijgt en op welke locatie in de aangewezen zone de terrassen komen te staan, wordt onderling nog afgestemd.

Een flinke verandering in de Princestraat is dat gevelterrassen niet meer zijn toegestaan. Een terras moet nu in het midden van de winkelstraat worden geplaatst. Zo’n eilandterras grenst niet direct aan de horecazaak. Op het Andreasplein mogen op bepaalde plekken wel stoelen en tafels bij de gevel staan. Voor evenementen op het plein moeten de eilandterrassen wijken, mits met de organisatie iets anders is afgesproken.

Zondagsrust

De terrassen moeten uiterlijk 23.00 uur zijn opgeruimd. De gemeente vraagt ondernemers de zondagsrust te respecteren. Terrassen mogen die dag wel worden gebruikt, maar als er te veel lawaai ontstaat, kan op basis van de Zondagswet worden opgetreden, aldus Katwijk. In die wet staat dat de openbare rust op die dag niet mag worden verstoord, zeker niet vlakbij een kerk.

9 dec. 2017

’Agent voor leven getekend’

nieuwleestijd 2 min

’Agent voor leven getekend’

2 min leestijd

„Het was hij of ik.” Met dat ene zinnetje probeerde de officier van justitie de urgentie aan te geven waarom een agent in de vroege ochtend van 4 augustus 2016 de nu 38-jarige Noordwijker neerschoot. De agent dacht het leven te laten, omdat de man hem met een nekklem probeerde te wurgen. Hij zag geen andere uitweg dan naar zijn wapen te grijpen. De verdachte raakte niet alleen zwaar gewond, als het aan justitie ligt verdwijnt hij ook nog eens voor drie jaar achter de tralies.

Verder Lezen?


Toegang tot onze beste artikelen vanaf €9,99 per maand.

Al Abonnee?

De Noordwijker was op een feestje geweest en onder invloed van alcohol en enkele ’puntjes’ cocaïne achter het stuur gekropen. Omdat de man grote delen van de weg gebruikte, probeerden agenten hem aan te houden. Na het negeren van stoptekens, ontvluchtte de man op de Groenewege in Noordwijkerhout zijn auto en zette het op een lopen, met in het kielzog de agent. Bij een monumentale woning aan de Zeestraat verschool hij zich enige tijd onder een trampoline, maar met de zoekende agent weer in zijn buurt, koos hij opnieuw het hazenpad. Even verderop werd hij op een verharde weg naast een schuur door de agent getackeld.

Wat er daarna gebeurde, daarover lopen de meningen van de agent en de Noordwijker ver uiteen. De verdachte meent dat de agent op zijn benen zat. Terwijl hij op zijn buik lag zou het schot zijn gelost.

De agent zegt dat hij bij de tackle ongelukkig terecht was gekomen en daarop door de Noordwijker in een nekklem werd genomen. Met een grommend geluid zou de verdachte de verwurging met beide handen steeds strakker hebben aangetrokken. „Voor het eerst had ik het gevoel dat ik nooit meer thuis zou komen en mijn vrouw en kinderen niet meer zou zien”, las een collega een verklaring van de agent bij de rechtbank voor. De officier van justitie oordeelde dat de agent ’voor de rest van zijn leven is getekend’.

Bij toeval speelde de worsteling zich binnen het bereik van een camera af, maar de rechters zullen het lastig krijgen om daar goede conclusies aan te verbinden. Zelfs na bewerking bleven de beelden donker en uiterst vaag.

Dat bood de officier van justitie en de raadsman van de verdachte alle ruimte om vrijelijk te interpreteren wat ze nu zagen. Beeldje voor beeldje werd afgespeeld, waarbij de raadsman meende te zien dat de agent stond en dus nooit gewurgd kon zijn. De officier zag de op zijn knieën zittende Noordwijker na het schot op zijn rug vallen. Kogelgaten in lies en linkerbil gaven de baan van het schot aan.

Wat wel uit de beelden kon worden opgemaakt is dat de worsteling slechts zo’n vijftien seconden duurde. Voor de officier lang genoeg om van poging tot doodslag te spreken, al gaven experts aan dat onherstelbaar letsel bij de door de verdachte gebruikte nekklem pas veel later optreedt. Omdat het in dit geval ook nog eens om geweld tegen een agent ging, eiste ze drie jaar cel en invordering van het het rijbewijs voor een half jaar.

De raadsman wil vrijspraak, omdat er nooit sprake is geweest van een wurggreep. Hij meent dat ’de agent zich het apelazarus is geschrokken van het schot en op basis van emotie een verklaring heeft afgegeven die niet op feiten is gebaseerd’.

Uitspraak over twee weken.

10 dec. 2017

Slavernijverleden vereeuwigd in Sassenheim

nieuwleestijd 2 min

Slavernijverleden vereeuwigd in Sassenheim

2 min leestijd

Met een plengoffer en gezang werd Sassenheim afgelopen zaterdag het eerste dorp van Nederland met een gedenkteken voor de slavernij. De feestelijke bijeenkomst in Park Rusthoff stond in het teken van erkenning en verzoening. Toch was het een feestje met een donker randje. De familie Charbon bleef weg.

Verder Lezen?


Toegang tot onze beste artikelen vanaf €9,99 per maand.

Al Abonnee?

Het gedenkteken bestaat uit een bord met de tekst Plantage Crappahoek Suriname en het plengoffer werd gedaan door Marian Markelo, bestuurslid van het Nationaal Instituut Nederlands Slavernijverleden. Het bord verwijst naar de koffieplantage waar de voorouders van de Amsterdamse Ellen-Rose Kambel werkten als privéslaven van de familie Charbon. Kambel ging op zoek naar haar verleden na de 150-jarige viering van de afschaffing van de slavernij in 1863. ,,Ik wist dat ooit één van mijn voorouders slaaf is geweest. Bij het intypen van mijn naam, kwam ik gelijk bij mijn overgrootmoeder Mimi terecht. Ik had nooit gerealiseerd dat het zo dichtbij was.’’

Zoektocht

Haar zoektocht leidde vervolgens naar de familie Charbon én Sassenheim. ,,Deze familie bleek honderden slaven te hebben gehad in Berbice en Suriname waar ze katoen en koffie verbouwden. Crappahoek, waar mijn familie privéslaaf was, was er eentje van.’’ Ze kwam in contact met de familie Charbon en gezamenlijk werd op 22 november een lezing gehouden voor de Stichting Oud Sassenheim. ,,Daar heb ik het bord, gemaakt van hout van de crappaboom, aangeboden om een plek in Sassenheim te krijgen.’’

Voor Kambel gaat het niet om schuldigen aan te wijzen. ,,Wij zijn niet verantwoordelijk voor wat er in het verleden is gebeurd maar wél voor het heden. We moeten over dat gedeelde verleden praten en erkennen dat wat er is gebeurd, verschrikkelijk was.’’

Over de plek van het bord beslist het bestuur van de Stichting Beheer Park Rusthoff de komende tijd. Vice-voorzitter Paul ten Velden: ,,We sluiten onze ogen niet voor dit minder mooie deel van de geschiedenis van dit prachtige park. Het gaat niet om schuld bekennen. Het is achteraf gemakkelijk oordelen over een economisch model uit die tijd.’’

Frans Charbon, nazaat van de familie en tegenwoordig woonachtig in Warmond, bleef zaterdag weg want hij is niet blij met de plaatsing van het herdenkingsbord. Hij meent dat de plantages op Berbice en later op Crappahoek in Suriname maar een klein deel van de familiegeschiedenis vormen. ,,Het lijkt nu alsof heel Rusthoff is gekocht met geld uit de slavernij. Dat is niet zo want Rusthoff is in 1791 gekocht en Crappahoek in 1830.’’

Hij wijst erop dat bij elke buitenplaats in de omgeving en bij alle huizen in de Amsterdamse grachtengordel een bord kan worden neergezet. ,,Zo was de tijd en natuurlijk moet dat een plek in de geschiedenis krijgen. Maar dan moet die geschiedenis goed verteld worden. Dat gebeurt niet met dat bord.’’

9 dec. 2017

Cees Ruigrok heeft geen moment aan opstappen gedacht

nieuwleestijd 4 min

Cees Ruigrok heeft geen moment aan opstappen gedacht

4 min leestijd

Het was de lastigste vergadering in zijn bijna vierjarige loopbaan als wethouder van Lisse. Met een voor hem vervelende afloop bovendien. Zijn plan voor nieuwbouw van een nieuwe gemeentelijke sporthal en een nieuwe accommodatie voor FC Lisse werd niet alleen unaniem afgeschoten, het leverde Cees Ruigrok als verantwoordelijk wethouder ook nog een motie van treurnis op. Hoe kijkt de wethouder van lokale partij Nieuw Lisse tegen de zaken aan, nu het stof weer is neergedaald en hij er een weekje over heeft kunnen nadenken?

Verder Lezen?


Toegang tot onze beste artikelen vanaf €9,99 per maand.

Al Abonnee?

In de commissievergadering die aan de raadsvergadering voorafging, bleek al dat de politiek niet stond te juichen om uw plannen. Waarom heeft u ze toch aan de raad voorgelegd?

Cees Ruigrok: „Omdat ik wél deed wat de raad me in 2015 had gevraagd. Toen kregen we als B en W immers de opdracht een plan uit te werken voor een nieuwe hal en een nieuw clubgebouw van FC Lisse. Nou, dat heb ik gedaan.”

Maar uw plan voldeed bepaald niet aan de randvoorwaarden: het bedrag van 2,8 miljoen dat de gemeenteraad voor ogen had, werd 6,5 miljoen en van kostendekkend huren door FC Lisse was ook geen sprake...

„Bij het uitwerken van de plannen bleek al snel dat het allemaal veel duurder werd en dat heb ik tussentijds ook verschillende keren aan de politiek gemeld. Onder andere in het presidium. Om die reden heb ik ook twee varianten laten uitwerken: complete renovatie en technische instandhouding waarbij met minimaal onderhoud de boel nog een jaar of vijf mee zou kunnen. Daar kwam helaas uit dat het er niet echt goedkoper op werd.”

En toen toch maar besloten dat dure plan voor te leggen?

„Ja, inderdaad. We wilden doorpakken en het niet over de verkiezingen heen laten glijden. Dat zou een te gemakkelijke uitvlucht zijn geweest. Het is voorgelegd in de wetenschap dat er weinig enthousiasme voor bestond.”

Met welk doel? Het was toch glashelder dat de raad hier niet mee ging instemmen?

„Niets doen is geen optie. Ik dacht: we komen er in gezamenlijkheid wellicht uit. En die gezamenlijkheid is er gekomen. De motie waarin bepaald werd dat sporthal en FC Lisse van elkaar worden gescheiden, de gemeente een sober plan maakt voor alleen een hal en de vernieuwing van de de accommodatie van FC Lisse primair aan de club wordt overgelaten, is immers unaniem aangenomen.”

Denkt u niet dat het wel eens veel duurder kan gaan uitpakken als je die twee sportaccommodatie los van elkaar gaat bouwen? Gezamenlijk gebruik van bijvoorbeeld kleedkamers en installaties is dan immers niet mogelijk.

„Dat zal moeten blijken. De consequenties moeten worden onderzocht. Daar ga ik niet op vooruitlopen.”

Kun je van FC Lisse verwachten dat ze haar eigen accommodatie realiseert?

„De club zal zelf een plan moeten bedenken, ja. En wellicht zullen ze vervolgens voor subsidie bij de gemeente aankloppen. Zo gek is die constructie niet, hoor. Bij atletiekvereniging De Spartaan is dat ook zo gedaan. Zij hebben subsidie gekregen en voor de rest hebben ze heel veel zelf gedaan. Waarom zou dat bij een voetbalclub anders moeten gaan?”

Omdat bij De Spartaan de betrokkenheid van de leden bij hun club misschien wel veel groter is dan bij FC Lisse?

„Daar geloof ik niets van.”

FC Lisse was trouwens erg teleurgesteld door de afloop van de raadsvergadering. Ze beraden zich op hun juridische positie. Vreest u een claim?

„Er zijn in het verleden overeenkomsten met de club gesloten en we bekijken nu in hoeverre de motie deze in de weg zitten. Verder kan ik er nu weinig zinnigs over zeggen. We wachten af.”

FC Lisse moest in uw plan een half miljoen euro bijdragen. De club was daardoor nogal onaangenaam verrast. Was dat geen bedrag dat in samenspraak met de vereniging was vastgesteld?

„We hebben dit binnen B en W uitgebreid bediscussieerd en zijn op een half miljoen uitgekomen. De Spartaan droeg bij haar nieuwbouwplannen zelf twee ton bij. Dan is gezien het ledental vijf ton voor FC Lisse niet onredelijk. Zeker omdat we ook nog flexibiliteit hebben betracht: twee ton moest voor aanvang van de bouw worden ingebracht, drie ton daarna. En dat mocht ook via zelfwerkzaamheid. Het bedrag is inderdaad eenzijdig opgelegd en FC Lisse is ervan in kennis gesteld. Het was dus niet door handjeklap ontstaan.”

Kunt u de voetballende Lissenaren geruststellen? Komt het goed met FC Lisse?

„Er moet iets gebeuren, want de accommodatie is niet meer van deze tijd. Maar het is echt aan FC Lisse om het voortouw te nemen.”

U kreeg vorige week ook nog een motie van treurnis aan uw broek. U zou onvoldoende sturing aan het proces hebben gegeven. Hebben ze gelijk?

„Ik betreur dat die motie is aangegeven. Ik vind dat ik wel sturing heb gegeven en mijn stinkende best heb gedaan. We zijn met de verenigingen rond de tafel gegaan, hebben wensen geïnventariseerd en een programma van eisen opgesteld. Vervolgens zijn we aan het rekenen gegaan en toe bleek dat het allemaal wel erg duur ging worden hebben we ook nog alternatieven onderzocht. Hoezo geen sturing?”

Maar heeft u dan helemaal niets fout gedaan?

„Ik had de gemeenteraad er uitgebreider bij moeten betrekken. Niet alleen melden dat het duurder werd, maar ook samen met de raad naar een oplossing moeten zoeken. Dat is een leermoment geweest.”

De motie kwam van oppositiepartijen VVD en CDA maar werd wel gesteund door coalitiegenoot D66. Wat vindt u daarvan?

„Dat vind ik jammer.”

Uw eigen partij Nieuw Lisse stemde tegen de motie van treurnis en noemde haar overbodig. Maar verder namen ze het niet echt voor uw op. Eigenlijk kreeg u alleen steun van de Roeland den Breejen van de SGP/ChristenUnie. Vindt u dat niet teleurstellend?

„Nieuw Lisse heeft in elk geval gezegd dat de motie overbodig was en daarmee gaf de fractie het signaal af dat de motie niet werd gesteund. Maar inderdaad, de steun had krachtiger gekund. ”

Heeft u nog overwogen op te stappen?

„Geen moment. We hebben nog drie maanden te gaan en er zijn nog een paar dossiers die ik zelf tot een goede afronding wil brengen.”

Wilt u naar de verkiezingen weer wethouder worden?

„Nee, maar dat heeft niets met dit Ter Specke-verhaal te maken. Ik heb altijd al gezegd dat ik het één periode wilde doen. Ik heb wel aangegeven dat ik weer graag gemeenteraadslid word. Als het aan mij ligt, kom ik op een verkiesbare plek op de lijst. Maar die moet nog worden vastgesteld, dus of het ervan komt weet ik niet.”

8 dec. 2017

Bedrijven staken strijd voor transparante schermen langs Rijnlandroute niet

nieuwleestijd 1 min

Bedrijven staken strijd voor transparante schermen langs Rijnlandroute niet

1 min leestijd

De eigenaar van het bedrijf Postmus Sierbestrating en de eigenaar van tankstation Jongeneel langs de provinciale weg N206 bij Valkenburg, leggen zich nog niet neer bij de keuze van de provincie voor ’groene’ geluidsschermen langs de toekomstige Rijnlandroute. „De bereikbaarheid wordt dan misschien wel beter, maar daar heb je niets aan als je niet goed zichtbaar bent”, zei Christiaan van Rijn, eigenaar van Postmus donderdag in een commissievergadering.

Verder Lezen?


Toegang tot onze beste artikelen vanaf €9,99 per maand.

Al Abonnee?

Langs de nieuwe weg tussen Leiden en Katwijk komen op een aantal locaties geluidsschermen. De ondernemers pleiten voor doorzichtige schermen bij Valkenburg, zodat de bedrijven vanaf de weg goed zichtbaar blijven. Van Rijn ontvangt nu wekelijks klanten in zijn showtuin die zijn bedrijf langs de N206 hebben gezien. En vermoed wordt dat als er schermen met begroeiing staan, bij Jongeneel alleen nog bewoners uit de buurt komen tanken.

De gemeente Katwijk heeft bij de provincie Zuid-Holland voor de zichtbaarheid van deze ondernemers gepleit, maar dat verzoek is niet in het plan verwerkt. De lokale ondernemers hebben vervolgens een bezwaar ingediend tegen het document, waarin de eisen staan waar de toekomstige aannemer zijn ontwerp straks op moet baseren. Die bezwaren zijn door Katwijk niet meegenomen.

CDA-fractievoorzitter Adger van Helden vroeg zich af of daarmee de strijd voor transparante geluidsschermen wordt gestaakt. „Zo wil ik het niet noemen”, is de reactie van wethouder Klaas Jan van der Bent. „De commerciële zichtbaarheid is waar het daadwerkelijk om gaat. Als we die transparante geluidsschermen niet kunnen beloven, moeten we een andere oplossing vinden.”

Niet akkoord gaan met het huidige document met eisen, is volgens de wethouder niet wenselijk omdat voor een aannemer dan onduidelijk is aan welke voorwaarden hij zich moet houden. „Dan krijg je ingewikkelde discussies”, aldus Van der Bent.

Mattijs Jongeneel, eigenaar van het tankstation, en Van Rijn staken de strijd voor de zichtbaarheid van hun bedrijven in elk geval nog niet. „Ik hoop dat we anders een middenweg kunnen vinden. We willen in elk geval een bord waarop staat waar kan worden getankt”, gaf de woordvoerder van Jongeneel aan. Het plaatsen van reclameborden, die automobilisten wijzen op de bedrijven langs de weg, is nog niet van de baan.

8 dec. 2017

Bewoners Piet Heinlaan niet blij met keuze bomen

nieuwleestijd 1 min

Bewoners Piet Heinlaan niet blij met keuze bomen

1 min leestijd

Met een stuk of drie lage bomen voor zijn deur kan Cor Guijt wel leven, maar de gemeente Katwijk is van plan vijf iepen te planten aan de rand van het marktplein. De bewoner aan de Piet Heinlaan en veel van zijn buren in datzelfde rijtje, zien dat niet zitten. ,,Wij kunnen nu ook in het voor- en najaar in de voortuin van de zon genieten. Straks zitten we in die perioden in de schaduw.’’

Verder Lezen?


Toegang tot onze beste artikelen vanaf €9,99 per maand.

Al Abonnee?

Guijt kwam donderdag naar het gemeentehuis om in te spreken bij een vergadering over de herinrichting van het gebied rondom zwembad Aquamar. De Katwijker, die in de klankbordgroep heeft gepleit voor minder hoge bomen, voelt zich niet serieus genomen. Hij zocht meerdere malen contact met de verantwoordelijk ambtenaar, maar kreeg vaak geen reactie. ,,Of er werd gezegd dat ik me niet druk moest maken, omdat het nog maar een schetsontwerp was. En dan ligt er opeens is er een definitief ontwerp.’’

In dat ontwerp is de gemeente bewoners al wel wat tegemoet gekomen. Het plan was eerst namelijk om vijf hemelbomen te planten. Die snelgroeiende bomen kunnen 25 meter hoog worden met een kruin van vijftien meter. De iepen, die twintig meter uit de gevel van Guijt komen te staan, worden volgens de bomenexpert van de gemeente zo’n 12,5 meter en groeien minder snel. ,,Maar het resultaat blijft hetzelfde: wij zitten straks in de schaduw. Ik ben absoluut niet tegen groen, maar waarom moeten de bomen zo hoog zijn? Ik vind 6,5 meter een acceptabele hoogte.’’

Volgens wethouder Krijn van der Spijk zorgen iepen dat het plein ook echt een ’pleinuitstraling’ krijgt. ,,We willen dat het mooier en groener wordt en de bomen hebben een belangrijke functie. We zijn bewoners al flink tegemoet gekomen. Als iedereen zegt ik wil die boom niet op twintig meter van mijn gevel, dan hebben we een probleem. Er ligt een mooi plan dat ook bijdraagt aan een stukje vergroening van Katwijk.’’

8 dec. 2017

Een eeuw Sint Bavo in Noordwijkerhout

nieuwleestijd 5 min

Een eeuw Sint Bavo in Noordwijkerhout

5 min leestijd

Over minder dan een jaar verrijst op het terrein van de Bavo in Noordwijkerhout een woonwijk. Op een paar bewaard gebleven gebouwen na herinnert dan weinig meer aan het gesticht dat grote invloed had op de ontwikkeling van het dorp en zijn inwoners. Maar gelukkig is er vanaf volgende week een boek.

Verder Lezen?


Toegang tot onze beste artikelen vanaf €9,99 per maand.

Al Abonnee?

Toen journaliste Miek Smilde begin 2016 de opdracht van Rivierduinen kreeg om een boek te schrijven over honderd jaar Bavo in Noordwijkerhout, was ze nog nooit van haar leven in dat dorp geweest. En van Bavo had ze zelfs nog nooit gehoord. Nu bijna twee jaar later haar boek op punt van uitkomen staat, is dat wel anders. De Amsterdamse werkte er twee jaar lang bijna fulltime aan. Ze was in die tijd kind aan huis in Noordwijkerhout en interviewde zo’n zestig betrokkenen. Van Bavo én van Noordwijkerhout is ze inmiddels gaan houden.

Rafelranden

Smilde (50) schreef eerder een soortgelijk boek. Over het Sint Franciscushof in Raarhoek, een buurtschap tussen Deventer en Zwolle in de buurt van Raalte. Bij dit ’rooms-katholiek psychiatrisch ziekenhuis voor krankzinnige vrouwen’ was haar vader directeur-geneesheer. ,,Mijn moeder was strafrechter dus de rafelranden van de samenleving brachten mijn ouders wel mee naar huis. Ik zeg wel eens dat ik tussen de criminelen en gekken ben opgegroeid. Mij restte niets anders dan vragen aan ze stellen en daar bleek ik goed in. Daarom ben ik journaliste geworden, denk ik.’’

Haar boek over het Sint Franciscushof schreef Smilde op eigen initiatief en aanvankelijk tegen de zin van de raad van bestuur van de Sallandse instelling. Bij het Bavoboek was dat heel anders. ,,Een psychiater van Rivierduinen die het had gelezen zei: wij willen ook zo’n boek. Ik kreeg de vrije hand om het te maken.’’

Het resultaat is een kloek, 320 pagina’s tellend boek over de geschiedenis van de rooms-katholieke psychiatrische inrichting voor mannen in Noordwijkerhout. Geen fotoboek, al staat er wel een aantal in. ,,Ik ben een schrijver dus in mijn boek staan vooral verhalen. Compleet is het niet, want dat kun je nooit zijn. Maar ik hoop dat het de herinnering aan die duizenden mensen die er hebben gewoond en gewerkt levend houdt. Dat het een monumentje is, zeg maar.’’

Archieven

Smilde deelde de honderdjarige historie van de Sint Bavo op in vier delen. Uit de beginperiode heeft ze niemand meer kunnen spreken en heeft ze haar informatie uit archieven moeten putten. Toch voert ze in haar boek uit die tijd een bewoner en twee broeders op. ,,Mensen die er hadden kúnnen zijn’’, legt ze uit. Uit de latere periode sprak ze wel veel betrokkenen. Maar ook die worden, een enkele uitzondering daargelaten, niet bij hun echte naam genoemd. ,,Ik dacht: ik behandel ze allemaal gelijk en heb daarom iedereen geanonimiseerd.’’

Idealistisch

De congregatie van de Broeders van Liefde uit Venray stichtte de Sint Bavo in 1913, al was de oplevering van de gebouwen pas enkele jaren later. ,,Bij de oprichting was het heel idealistisch’’, zegt Smilde. ,,Zorgen voor de verworpenen der aarde. Maar het verwerd tot het opsluiten van alle mensen die om wat voor reden dan ook uit de ’gewone’ maatschappij moesten. Landlopers, homoseksuelen, mensen met een verstandelijke beperking of aangeboren hersenletsel, psychiatrische patiënten en dementerenden - alles liep door elkaar heen. En ook wel mensen van wie anderen dachten: waarom zitten die eigenlijk hier? Pas na meer dan een halve eeuw, in de jaren zeventig, kwam het besef dat verstandelijk beperkten een heel andere verzorging nodig hadden dan psychiatrische patiënten.’’

Roomse rijkdom

De bewoners van Sint Bavo - op het hoogtepunt woonden er zo’n achthonderd op het terrein - werden aanvankelijk opgedeeld in drie categorieën: ’rustig’, ’half onrustig’ en ’onrustig’. ,,Als je foto’s uit die tijd bekijkt, zie je enerzijds de onwaarschijnlijke totale Roomse rijkdom. Fraai aangeklede zalen met marmer, bloemen en schalen. Maar het was ook de tijd van twintig mensen die op één zaal verbleven. Van bed- en badverpleging, wat wil zeggen dat mensen soms weken achtereen in bed lagen of dagen in warm water omdat ze daar zo lekker rustig van werden. Dwangbuizen en vastketenen bij de ’ernstig onrustigen’ kwam ook voor.’’

Maar het merendeel van de ’Bavo-patiënten’ was er veel minder erg aan toe en kon gewoon werken, voornamelijk op het terrein zelf. Buiten waar duin werd afgegraven, of op de zolders van de paviljoens waar gaas werd gevlochten, matten werden geweven of bollen werden gepeld. ,,Commerciële opdrachten waar best flink aan werd verdiend’’, aldus auteur Smilde, die over alle periodes de verzuchting slaakt dat het ’eigenlijk altijd vreselijk moet zijn geweest’. ,,Maar wel naar eer en geweten, hè. Men had toen absoluut het idee dat het allemaal op de manier gebeurde die het beste was.’’

Vrouwen

Tot de jaren zeventig bleef Sint Bavo een mannenwereld. In 1970 kwam het eerste vrouwelijke personeelslid, in 1974 de eerste vrouwelijke patiënt. In die tijd veranderde Sint Bavo ingrijpend. Zo gingen de slagbomen, die tot dan toe hermetisch gesloten waren, omhoog zodat een deel van de bewoners het dorp Noordwijkerhout in kon.

,,Bavo liep in die tijd voorop in de ontwikkeling van de psychiatrie in Nederland. Er werden therapeutisch gemeenschappen opgericht waar mannen en vrouwen door elkaar liepen en in eindeloze sessies patiënt-staf-meetings werden gehouden. Toen was het vooruitstrevend, nu zeg je: hoe is het in godsnaam mogelijk geweest? Vrouwen met borderline werden bij schizofrene of zwaar autistische mannen gezet.’’

Noordwijkerhout

De relatie tussen Bavo en het dorp Noordwijkerhout kan volgens Smilde het best worden omschreven als ambivalent. ,,Enerzijds was het een grote werkgever, profiteerde de middenstand volop en brachten de zuiderlingen, die soms met hele gezinnen tegelijk naar Noordwijkerhout kwamen om hier te gaan werken, het carnaval naar het dorp. Ook het bestaan van VVSB (Voetbal Vereniging Sint Bavo) is aan het gesticht te danken. Maar er was ook overlast, van al die ’rare mensen’ in het dorp.’’

Aan het vertrek van Bavo naar Rotterdam, de moeizame fusie met Sancta Maria en andere ontwikkelingen van redelijk recente datum besteedt Smilde uiteraard ook aandacht in haar boek. Want geschiedenis stopt immers nooit. Hoe vaak valt het woord Bavo heden ten dage niet, nu de plannen om op het terrein een woonwijk neer te zetten wel heel concreet worden?

Zusje

Miek Smildes boek ’Sint Bavo. Honderd jaar psychiatrie in Noordwijkerhout, 1914 - 2014’ verschijnt woensdag 13 december. Het komt niet in elke boekhandel te liggen, maar is wel te koop bij de plaatselijke boekhandel Wagenaar & Van Halem en bij bol.com. ,,Een mooie datum, zegt de auteur. Want 13 december is precies de sterfdag van mijn zusje Anneke Beatrix die het syndroom van Down had. Dat moet zo zijn, denk ik dan.’’

Presentatie

’Sint Bavo - Honderd jaar psychiatrie in Noordwijkerhout, 1914 - 2014’ wordt woensdag 13 december gepresenteerd in de Witte Kerk. Er worden stukjes voorgelezen, er zijn foto’s en fragmenten van filmpjes te zien en natuurlijk is het boek ook te koop en signeert Smilde desgewenst. Gratis toegangskaarten voor de presentatie zijn te verkrijgen bij boekhandel Wagenaar & Van Halem die medeorganisator van de avond is. De aanvang is 20.00 uur, Het aantal plaatsen is niet onbeperkt. Het boek kost bij voorintekening 17,50 en vanaf 14 december 19,99 euro.

8 dec. 2017

Koffie en kruitdamp bij Katwijkse schietclub

nieuwleestijd 2 min

Koffie en kruitdamp bij Katwijkse schietclub

2 min leestijd

Het is stil op straat, op een eenzame jogger en een lege lijn 21 naar Leiden na. Spreekwoordelijk kun je nu een kanon afschieten. Van buiten is er niks bijzonders te zien aan het pand van Schietvereniging Katwijk (SSVK) bij Sportpark De Krom. Binnen is het een en al gezelligheid. Er hangt een subtiele geur van koffie en kruitdamp. Chris Rea klinkt op de achtergrond. Je zou in eerste instantie niet vermoeden dat het hier om een schietclub gaat, maar hier wordt vanavond wel degelijk met scherp geschoten.

Verder Lezen?


Toegang tot onze beste artikelen vanaf €9,99 per maand.

Al Abonnee?

De vereniging wil af van het negatieve imago dat de schietsport vaak heeft. ,,Het is een sport en dat willen we graag uitdragen. Met jagen heeft dit niks van doen’’, zegt Peter van der Oever. De verenigingsvoorzitter is zelf al sinds de oprichting in 1983 lid en fanatiek (wedstrijd)schutter. ,,Men denkt vaak dat hier allerlei louche types rondlopen, maar dat is totaal niet het geval. Wij hebben zo’n 350 leden van alle leeftijden en van alle rangen en standen, uit de hele regio. Er lopen hier stratenmakers en advocaten rond. Jong en oud, vooral mannen maar gelukkig ook vrouwen. Ons oudste nog actieve lid is een 89-jarige vrouw. Ze komt elke week met de belbus hiernaartoe om te schieten, mooi toch?”

Al bij binnenkomst blijkt dat ze zich hier keurig aan de wettelijke veiligheidsvoorschriften en protocollen van de Koninklijke Nederlandse Schietsport Associatie (KNSA) houden. Voordat je als introducee met instructeur Jan van Klaveren mee mag naar de schietbaan, moet je je registreren en legitimeren. Hij reikt de nieuwkomer een stel gele gehoorbeschermers aan: ,,Die heb je wel nodig.”

Tot dan toe is er geen geknal te horen en rijst de vraag waar die schietbaan dan wel is, maar dat wordt na registratie bij de baancommandanten duidelijk. De vergrendelde deur gaat open en een zee aan ruimte wordt zichtbaar. De schietbaan ligt verscholen onder de oude vuilstort van Katwijk. ,,In de regio zijn wij de enige met een 100-meterbaan”, vertelt Van Klaveren trots. Ook zijn er 10-, 25- en 50-meterbanen. In totaal zijn er 24 banen, geschikt voor beginners en (ver)gevorderden.

De beginner houdt voor het eerst in zijn leven een heus geweer vast en mag ermee schieten. Maar niet voordat Van Klaveren - in het dagelijks leven is de Rijnsburger vrachtwagenchauffeur - alle veiligheidsinstructies heeft doorgenomen.

Zo’n schiettuig is best zwaar, merkt de aankomende schutter. ,,En dit is nog maar de lichtste”, merkt Van Klaveren fijntjes op. Na elke vijf kogels volgt advies over houding, ademhaling en schiettechniek.

De schietresultaten zijn terug te zien op het digitale registratiesysteem. ,,Niet slecht voor een eerste keer”, glimlacht de instructeur.

Zelf werd de Rijnsburger vier jaar geleden bevangen door het schietvirus, nadat hij een keer met zijn vader was meegegaan als introducé. ,,Ik vind het een geweldige sport, daarnaast doe ik het voor de gezelligheid bij de club”, licht Van Klaveren toe. Lid worden van SSVK gaat niet zomaar. Je moet onder meer een verklaring van goed gedrag kunnen overleggen. ,,Veiligheid gaat boven alles”, aldus voorzitter Van der Oever.

In 2018 bestaat SSVK 35 jaar. Elke maand organiseert de club een introductiedag. Belangstellenden kunnen zich via www.ssvkatwijk.nl aanmelden. Op de site staat ook meer informatie over de schietclub.

8 dec. 2017

Windpark snel in verkoop

nieuwleestijd 2 min

Windpark snel in verkoop

2 min leestijd

De kustdorpen Noordwijk en Katwijk leggen zich neer bij de komst van een groot windmolenpark op zee. ,,We hebben gestreden voor wat we waard zijn, maar we hebben het niet gehaald’’, zegt de Noordwijkse wethouder Pieter-Jan Barnhoorn.

Verder Lezen?


Toegang tot onze beste artikelen vanaf €9,99 per maand.

Al Abonnee?

Nu de juridische strijd over twee van de vier kavels is gestreden, kunnen bedrijven meedingen naar de bouw van maximaal 126 windmolens. De ene kavel beslaat een oppervlakte van 90 vierkante kilometer, de andere 61 vierkante kilometer. Het totale gebied wordt uiteindelijk twee keer zo groot. Tegen de kavels drie en vier, die deels binnen de 12-mijlszone komen, kan nog wel worden geprocedeerd. De Stichting Vrije Horizon, die woensdag de eerste ronde in het gevecht verloor, heeft aangekondigd dat ook te gaan doen.

De verkoop om het eerste deel van het park te mogen bebouwen en exploiteren start op 15 december en sluit zes dagen later. In eerste instantie kunnen marktpartijen die het park zonder enige subsidie willen realiseren een bod uitbrengen. Lukt dat niet dan volgt er een nieuwe procedure waarbij wel sprake is van overheidssteun. In h