Tommy Wieringa: Knokploeg

Tommy Wieringa: Knokploeg

Op een muziekfestival wees Mitch Henriquez op zijn kruis en riep lachend dat hij daar een wapen had. Hij was dronken en baldadig en negeerde het bevel om het festivalterrein te verlaten. Hoewel iedere idioot begreep dat hij met dat wapen zijn geslachtsdeel bedoelde, besloten vijf agenten op zijn provocatie in te gaan en hem te overmeesteren. Hij stierf een dag later.

’Excessief geweld’, oordeelde een advocaat van de familie. ’Ik ken geen zaak waar grover geweld is toegepast.’

Omdat Henriquez zo opgefokt was, begaven de agenten zich buiten het geweldsprotocol en lieten zich al met al nogal gaan. Volgens advocaat Richard Korver was op de beelden te zien dat de agenten daar zelf ook van geschrokken waren, toen het slachtoffer eenmaal stil en paars aangelopen op de grond lag. Dat de agenten toen niet controleerden of hij inderdaad gewapend was, wijst erop dat ze er al niet vanuit gingen dat hij vuurwapengevaarlijk was. Aan de zaak kleeft een zweem van institutioneel racisme, gezien ook het rapport dat het Actiecomité Herstel van Vertrouwen een jaar eerder uitbracht: Haagse agenten zouden veelvuldig discrimineren, provoceren en disproportioneel geweld gebruiken.

Disproportioneel geweld onderging ook de activist Jerry Afriyie, toen hij in 2014 in Gouda protesteerde tegen Zwarte Piet. De rechter oordeelde later dat hij zonder geldige reden was gearresteerd en dat er nodeloos grof politiegeweld was toegepast.

Ook toen afgelopen zaterdag drie bussen met demonstranten tegen Zwarte Piet op de snelweg werden geblokkeerd door een meute Friezen, gedroeg de politie zich verre van neutraal. Schrijfster Alma Mathijsen zat in een van die bussen en zag de politie amicaal doen tegen de mannen op de snelweg, maar de demonstranten negeren. ’De politie schudt de handen van de mensen die ons agressief afsneden. Ze praten met elkaar, ik zie ze glimlachen. Twee agenten passeren onze bus. Een van ons schuift een raampje open en vraagt waarom ze niet met ons willen praten. Even staan ze stil, ze kijken ons aan en lopen dan verder. Ze zeggen niets.’

Het is overduidelijk dat de sympathie van de agenten bij de knokploeg ligt die de snelweg afsloot en niet één bekeuring krijgt. De betoging in Dokkum wordt daarop verboden omdat de demonstranten volgens geruchten met zwaar vuurwerk zullen worden bekogeld. In plaats van dat het recht op demonstratie door de lokale overheid met man en macht wordt verdedigd, krijgt de grootste bek zijn zin. De triomf van het gajes.

Agenten die sympathiseren met een knokploeg, een locoburgemeester die een demonstratie verbiedt, een minister die de blokkade niet veroordeelt maar nogal wezenloos vraagt om wederzijds begrip: deze dingen schaden het aanzien van het centrale gezag. Geen spoor van een overheid die de racistische stereotypering van Zwarte Piet erkent of het recht op demonstratie principieel verdedigt. Integendeel. Dit bevestigt het ongeruste gevoel onder veel Nederlanders met een migratieachtergrond: niet mijn politie, niet mijn overheid.

Wil je niks missen van Leidsch Dagblad? Like ons dan op Facebook!

Het laatste nieuws