Warmondse schaatsster: ,,Dit doe ik nooit meer.’’

Warmondse schaatsster: ,,Dit doe ik nooit meer.’’
© Foto: ANP/Paul Raats

Huilend viel Lisa van der Geest (23) haar ploegleider in de armen. Na 200 kilometer ploeteren, vallen en weer opstaan was de Warmondse schaatsster helemaal gesloopt. Voor de eerste keer in haar leven had ze de Alternatieve Elfstedentocht gewonnen. Maar vraag niet hoe. ,,Het was zo zwaar,’’ zei ze snikkend. ,,Het was niet normaal. Ik ben wel tien keer gevallen.’’

Lopen kon ze niet meer. Praten amper en bij de huldiging had Lisa van der Geest ondersteuning nodig van haar ploegleider Jan-Martien van der Wetering. ,,Ik geloof niet dat de hel van 1963 zwaarder was dan dit,’’ stamelde ze nadat ze bij de finish bij een bankje op het ijs neerzakte. ,,Dat kan niet. Ik ben in die laatste ronde wel tien keer gevallen. En elke keer kreeg ik weer een klap op mijn longen en mijn ribben. Ik doe dit nooit meer.’’

Tweehonderd kilometer schaatsen over zacht, ‘slush’ ijs. Voor de marathonschaatsers was al het zwaar, maar voor de vrouwen was het helemaal een hel. Bijna acht uur hadden Lisa van der Geest en de andere vrouwen uit de kopgroep nodig om die 200 kilometer te volbrengen. ,,Op het kleine meer was het ijs wel oké,’’ zei de Warmondse schaatsster. ,,Maar daar op het grote meer was gewoon slushpuppy. We waren niet meer aan het schaatsen, maar we waren aan het lopen. En dan zag je niet wat er onder die bovenste laag lag en dan trapte je weer in het scheur. En dan zit ik weer met mijn punten in het ijs en ging ik weer op mijn bek. Het was echt afzien.’’

Samen met haar ploeggenote Iris van der Stelt, die bijna 50 kilometer in haar eentje op kop had gereden en later weer werd ingehaald, zette ze door. ,,Ik kon het niet maken om op te geven,’’ zei ze. ,,Iris was zo sterk en heeft zo lang vooruit gereden. Eén van ons moest winnen. Ik moest het afmaken.’’

Na 200 kilometer lang ploeteren kreeg Lisa van der Geest haar beloning. Op een paar meter van de eindstreep ging Elma de Vries onderuit en kon de Warmondse de overwinning pakken. ,,Ik kon helemaal niets meer,’’ zei ze. ,, We gingen veel te vroeg al weg en het was zo nog ver. In de laatste meters trok Anky de sprint aan en ik ging er achteraan. Elma schaatste voor me en ging ineens onderuit. En toen won ik ineens. Gelukkig is het allemaal niet voor niets geweest.’’

Wil je niks missen van Leidsch Dagblad? Like ons dan op Facebook!

Het laatste nieuws